The LiederNet Archive
WARNING. Not all the material on this website is in the public domain.
It is illegal to copy and distribute our copyright-protected material without permission.
For more information, contact us at the following address:
licenses (AT) lieder (DOT) net

Klage der Ceres

Language: German (Deutsch)

Ist der holde Lenz erschienen?
Hat die Erde sich verjüngt?
Die besonnten Hügel grünen,
Und des Eises Rinde springt.
Aus der Ströme blauem Spiegel
Lacht der unbewölkte Zeus,
Milder wehen Zephyrs Flügel,
Augen treibt das junge Reis.
In dem Hayn erwachen Lieder,
Und die Oreade spricht:
Deine Blumen kehren wieder,
Deine Tochter kehret nicht.

Ach! wie lang' ist's, daß ich walle
Suchend durch der Erde Flur,
Titan, deine Strahlen alle
Sandt' ich nach der theuren Spur,
Keiner hat mir noch verkündet
Von dem lieben Angesicht,
Und der Tag, der alles findet,
Die Verlorne fand er nicht.
Hast du Zeus! sie mir entrissen,
Hat, von ihrem Reiz gerührt,
Zu des Orkus schwarzen Flüssen
Pluto sie hinabgeführt?

Wer wird nach dem düstern Strande
Meines Grames Bote seyn?
Ewig stößt der Kahn vom Lande,
Doch nur Schatten nimmt er ein.
Jedem sel'gen Aug' verschlossen
Bleibt das nächtliche Gefild',
Und so lang der Styx geflossen,
Trug er kein lebendig Bild.
Nieder führen tausend Steige,
Keiner führt zum Tag zurück,
Ihre Thränen bringt kein Zeuge
Vor der bangen Mutter Blick.

Mütter, die aus Pyrrhas Stamme
Sterbliche gebohren sind,
Dürfen durch des Grabes Flamme
Folgen dem geliebten Kind,
Nur was Jovis Haus bewohnet,
Nahet nicht dem dunkeln Strand,
Nur die Seligen verschonet,
Parzen, eure strenge Hand.
Stürzt mich in die Nacht der Nächte
Aus des Himmels goldnem Saal,
Ehret nicht der Göttinn Rechte,
Ach! sie sind der Mutter Qual!

Wo sie mit dem finstern Gatten
Freudlos thronet, stieg ich hin,
Träte mit den leisen Schatten
Leise vor die Herrscherinn.
Ach ihr Auge, feucht von Zähren,
Sucht umsonst das goldne Licht,
Irret nach entfernten Sphären,
Auf die Mutter fällt es nicht,
Bis die Freude sie entdecket,
Bis sich Brust mit Brust vereint,
Und zum Mitgefühl erwecket,
Selbst der rauhe Orkus weint.

Eitler Wunsch! Verlorne Klagen!
Ruhig in dem gleichen Gleis
Rollt des Tages sichrer Wagen,
Ewig steht der Schluß des Zeus).
Weg von jenen Finsternissen
Wandt er sein beglücktes Haupt,
Einmal in die Nacht gerissen,
Bleibt sie ewig mir geraubt,
Bis des dunkeln Stromes Welle
Von Aurorens Farben glüht,
Iris mitten durch die Hölle
Ihren schönen Bogen zieht.

Ist mir nichts von ihr geblieben,
Nicht ein süß erinnernd Pfand,
Daß die Fernen sich noch lieben,
Keine Spur der theuren Hand?
Knüpfet sich kein Liebesknoten
Zwischen Kind und Mutter an?
Zwischen Lebenden und Todten
Ist kein Bündniß aufgethan?
Nein! Nicht ganz ist sie entflohen,
Nein! Wir sind nicht ganz getrennt!
Haben uns die ewig Hohen
Eine Sprache doch vergönnt!

Wenn des Frühlings Kinder sterben,
Wenn von Nordes kaltem Hauch
Blatt und Blume sich entfärben,
Traurig steht der nackte Strauch,
Nehm ich mir das höchste Leben
Aus Vertumnus reichem Horn,
Opfernd es dem Styx zu geben,
Mir des Saamens goldnes Korn.
Traurend senk' ich's in die Erde,
Leg' es an des Kindes Herz,
Daß es eine Sprache werde
Meiner Liebe, meinem Schmerz.

Führt der gleiche Tanz der Horen
Freudig nun den Lenz zurück,
Wird das Todte neu gebohren
Von der Sonne Lebensblick!
Keime, die dem Auge starben
In der Erde kaltem Schooß,
In das heitre Reich der Farben
Ringen sie sich freudig los.
Wenn der Stamm zum Himmel eilet,
Sucht die Wurzel scheu die Nacht,
Gleich in ihre Pflege theilet
Sich des Styx, des Aethers Macht.

Halb berühren sie der Todten,
Halb der Lebenden Gebiet,
Ach sie sind mir theure Boten
Süße Stimmen vom Cozyt!
Hält er gleich sie selbst verschlossen
In dem schauervollen Schlund,
Aus des Frühlings jungen Sprossen
Redet mir der holde Mund,
Daß auch fern vom goldnen Tage,
Wo die Schatten traurig ziehn,
Liebend noch der Busen schlage,
Zärtlich noch die Herzen glühn.

O so laßt euch froh begrüssen,
Kinder der verjüngten Au,
Euer Kelch soll überfließen
Von des Nektars reinstem Thau.
Tauchen will ich euch in Strahlen,
Mit der Iris schönstem Licht
Will ich eure Blätter mahlen
Gleich Aurorens Angesicht.
In des Lenzes heiterm Glanze
Lese jede zarte Brust,
In des Herbstes welkem Kranze
Meinen Schmerz und meine Lust.


Translation(s): CAT DUT ENG FRE

List of language codes

View text with footnotes

Submitted by Richard Morris and Peter Rastl

Authorship

Musical settings (art songs, Lieder, mélodies, (etc.), choral pieces, and other vocal works set to this text), listed by composer (not necessarily exhaustive)

Available translations, adaptations or excerpts, and transliterations (if applicable):

  • CAT Catalan (Català) (Salvador Pila) , title 1: "El plany de Ceres", copyright © 2017, (re)printed on this website with kind permission
  • DUT Dutch (Nederlands) [singable] (Lau Kanen) , title 1: "Klaagzang van Ceres", copyright © 2011, (re)printed on this website with kind permission
  • ENG English (Malcolm Wren) , title 1: "Lament of Ceres", copyright © 2017, (re)printed on this website with kind permission
  • FRE French (Français) (Guy Laffaille) , title 1: "Plainte de Cérès", copyright © 2012, (re)printed on this website with kind permission


Text added to the website between May 1995 and September 2003.

Last modified: 2017-06-29 04:14:48
Line count: 132
Word count: 654

Gentle Reminder
This website began in 1995 as a personal project, and I have been working on it full-time without a salary since 2008. Our research has never had any government or institutional funding, so if you found the information here useful, please consider making a donation. Your gift is greatly appreciated.
     - Emily Ezust

Klaagzang van Ceres

Language: Dutch (Nederlands) after the German (Deutsch)

Komt de lente ons weer zoenen?
Heeft de aarde zich verjongd?
De bezonde heuvels groenen
En de harde ijskorst bonkt.
Uit rivieren, blauwe spiegels,
Lacht de onbewolkte Zeus,
Zachter waaien Zefiers vleugels
Ogen krijgt het jonge rijs.
In het bos hoor 'k zingen teder
En de Oreade spreekt:
Zie, jouw bloemen keren weder,
Maar je dochter: die ontbreekt.
 
Ach, hoe lang ben ik aan 't dwalen,
Zoekend aarde's velden door?
Titan, al jouw held're stralen
Zond ik naar mijn liefste's spoor.
Maar 't gelaat van die beminde
Bleef voor hen nog onbespied,
En de dag, die 't al kan vinden,
De verloor'ne vond hij niet.
Heb jij, Zeus, haar mij ontnomen?
Heeft, door al haar schoons geroerd,
Pluto naar de zwarte stromen
Van de Orcus haar ontvoerd?
 
Wie zal op die donk're stranden
Gaan gewagen van mijn wee?
Steeds verlaat de boot de landen,
Maar slechts schimmen neemt zij mee.
Voor elk godd'lijk oog gesloten
Blijft dat nacht'lijk zwart gebied,
Heeft de Styx al lang gevloten,
'n Levend wezen droeg hij niet.
Neerwaarts voeren duizend wegen,
Geen voert weer naar 't licht omhoog,
Van haar tranen kwam geen teken
Naar mijn bange moederoog.
 
Moeders, die van Pyrrha stammen,
Sterfelijk geboren zijn,
Mogen door het graf vol vlammen
Volgen ooit hun meisje klein;
Maar de hemelhuisbewoners
Komen nooit bij 't donk're strand,
Slechts de zaligen slaat over,
Parcen, jullie strenge hand.
Stort mij in de nacht der nachten
Uit des hemels gouden zaal!
Ach, godinnenrecht en --machten,
Voor een moeder zijn ze 'n kwaal!
 
Waar zij met haar partner immer
Vreugdloos zetelt, wou ik gaan,
En zachtjes met de zachte schimmen
Vóór haar heerserstroon gaan staan.
Ach, haar oog, zo nat van tranen,
Speurt of het geen zonlicht ziet,
Dwaalt omhoog naar verre banen,
Op de moeder valt het niet --
Tot de vreugde treft haar ogen,
Tot zich borst met borst vereent,
En, tot meegevoel bewogen,
Zelfs de ruwe Orcus weent.
 
IJd'le wens! Vergeefs, dit klagen!
Rustig door en nooit gestuit
Rolt der dagen zeek're wagen,
Eeuwig vast staat Zeus' besluit.
Weg van gindse duisterheden
Wendde hij zijn hemels hoofd;
Eens ontvoerd naar diep beneden,
Blijft zij eeuwig mij ontroofd,
Tot het donk're dodenwater
Door Aurora's kleur oplicht,
Iris in de hellekrater
Weer haar mooie boog opricht.
 
Is mij niets van haar gebleven?
Niet één lief herinn'rend pand,
Dat wij ver vol liefde leven,
Zelfs geen spoor der dierb're hand?
Groeit er dan geen liefdesketen
Tussen kind en moeder aan?
Door de dood uiteengereten,
Blijft dan geen verbond bestaan?
Neen, niet gans is zij gevloden!
Ons bindt één enkel punt!
Door de eeuw'ge hoge goden
Is een taal ons toch gegund!
 
Als de lentekind'ren sterven,
Als door koude noordenwind
Blad en bloemen zich ontverven,
Triest en kaal men struiken vindt,
Neem 'k als offer 't hoogste leven
Uit Vertumnus' overdaad,
Om het aan de Styx te geven.
Neem 'k de gouden korrel zaad.
Treurend stop ik 'm in de aarde,
Leg hem aan mijn dochters hart,
Opdat hij tot een taal zal aarden
Voor mijn liefde, voor mijn smart.
 
Brengt de stage dans der Horen
Blij nu weer de lente terug,
Wordt het dode nieuw geboren;
't Zonlicht maakt het vief en vlug.
Kiemen die gestorven leken,
Ach, in aarde's koude schoot,
Gaan naar 't rijk der kleur uitbreken,
Wringen zich daar vrolijk bloot.
Als de stam ten hemel reikt,
Zoekt de wortel schuw de nacht,
Delend zorg voor beide lijkt
Nu ook Styx' op Ethers macht.
 
Half bestrijken zij der doden,
Half der levenden gebied --
Ach, zij zijn mij dierb're boden,
Zoete stemmen van Cocyt!
Houdt haar zelf hij opgesloten
In 't afschuwelijk ravijn,
Uit de jonge lenteloten
Spreekt tot mij haar stem ragfijn;
Dat ook ver van 't gouden daglicht,
Waar de schimmen treurig gaan,
Liefde leeft nog diep en krachtig,
Teder nog de harten slaan.
 
O, laat u dus blij begroeten,
Kind'ren der verjongde gouw,
Jullie kelk zij vol van zoete,
Van de reinste nectardauw.
Je moet stralen, niet meer treuren;
Ja, met Iris' mooiste licht
Wil ik jullie blaad'ren kleuren
Als Aurora's aangezicht.
In het heerlijk lenteglanzen
Leze ieder zacht gemoed,
In de fletse najaarskransen
Wat mij kwelt en goed mij doet.


IMPORTANT NOTE: The material directly above is protected by copyright and appears here by special permission. If you wish to copy it and distribute it, you must obtain permission or you will be breaking the law. Once you have permission, you must give credit to the author and display the copyright symbol ©. Copyright infringement is a criminal offense under international law.

View text with footnotes

Authorship

  • Singable translation from German (Deutsch) to Dutch (Nederlands) copyright © 2011 by Lau Kanen, (re)printed on this website with kind permission. To reprint and distribute this author's work for concert programs, CD booklets, etc., you may ask the copyright-holder(s) directly or ask us; we are authorized to grant permission on their behalf. Please provide the translator's name when contacting us.

    Contact:

    licenses (AT) lieder (DOT) net
    (licenses at lieder dot net)



Based on

 

Text added to the website: 2011-03-29.
Last modified: 2014-06-16 10:04:18
Line count: 132
Word count: 695