2 Liederen

Gods kind had blokken in zijn boezelaar,
Waarmee het in de wolken had gespeeld.
Maar toe zij op wou bergen, moe, verveeld,
Zag ze in de doos en wist niet hoe ze daar
 
In passen moesten, keurig ingedeeld.
Want God was streng, maar sliep - dus geen gevaar.
Zij liet ze vallen, zag er niet meer naar
Om en ging vlug naar een mooi engelbeeld.
 
De blokken vielen door een leeg heelal
En kwamen op een leege wereld, waar
Ze bleven zooals ze er heen geworpen.
 
De meeste sprongen stuk tot berg en dal;
En die heel bleven vormden hier en daar
De groote steden en de kleine dorpen.

 Kom vaak bij ons. Jij die begint te leven
 Verstaat ons 't best en bent het dichtste bij.
 Een kerkhof vind je, evenals een wei,
 Een plaats goed om te draven en te spelen.
 
Je praat met dingen die geen antwoord geven,
 Die enkel lachen, stil, lang, als de zon,
 Er schaduwen als glimlachen doen zweven.
 Ook grauwe steenen in een dartle bron
  
Zijn oude watermannen van heel vroeger;
 Zij moeten stilstaan en zij lachen goedig
 Als je, schoenen en kousen in de hand,
 Over hun hoofden springt naar de' overkant
  
 Om toovenaars te zoeken in het woud.
 Je gaat stil zitten op een dooden boom,
 Wilt blijven kijken, maar slaap maakt je loom.
 Dan komen wij en worden even oud.