Au vièi tèms de bèuta,
Ansin nous l'an counta
Nòsti grand bressarrello,
En Vau-Cluso vivié
Uno princesso que n'avié
Pèr tresor que si dos trelusènti parpello.
E quouro sourrisié
Sa bèuta retrasié
Mario, la Madono.
Un jouglar la vesènt lè dis :
« Poulido à l'iue lusènt, lèu t'adore e, se vos, à tu moun cor se dono.
Vole, respond bèn dous. »
Mai un prince jalous
Pèr èu prenguè la damo ;
Faguè mouri l'amant
Q'en rendènt sa vido plan-plan,
Disié : « Siéu benura de mouri pèr quau m'amo. »
Lou maufatan d'amour
Embarré liuen dou jour
L'amourouso recluso.
La paureto espiré
E li plour qu'en mourènt plouré
Avenon desempièi nosto font de Vau-Cluso.