Acht jaren slepen zij de hardste steen
omdat hun koning was gestorven en zou
liggen in een bed van dode diamant.
 
Ik streelde in het duister slijphuis met
mijn kinderhand de koude huid, brandende
lava die getemd was in de grond. Glanzend,
 
geduldig heeft de sarcofaag gewacht
totdat een huif van sneeuw het land be-
kleedde tot aan zee; tot aan mijn wasdom.
 
Ik mocht mee. Tweehonderd brede kerels
kreunden in bevroren touw, de speelmannen
als muggen op de steen gesmeten. Mijn viool

bestemde wekenlang het ritme van de graf 
tocht; een ijl lied hing in het sparrenbos,
vocht met de oostenwind, ontsteeg de kou.