‘Wie schrijft, schrijv' in den geest van deze zee
 of schrijve niet; hier ligt het maansteenrif
 dat stand houdt als de vloed ons overvalt
 en de cultuur gelijk Atlantis zinkt;
 hier alleen scheert de wiekslag van het licht
 de kim van het drievoudig continent
 dat aan ons lied den blanken weerschijn schenkt
 van zacht ivoor en koolzwart ebbenhout,
 en in den dronk den geur der rozen mengt
 met de extasen van den wingerdrank.
 hier golft de nacht van 't dionysisch schip
 dat van de Zuilen naar den Hellespont
 en van Damascus naar den Etna zwierf;
 hier de fontein die naar het zenith sprong
 en regenbogen naar de kusten wierp
 van de moskee, de tempel en het kruis.
 hier heeft het hart de hooge stem gehoord
 waardoor Odysseus zich bekoren liet
 en 't woord dat Solon te Athene sprak;
 en in de branding dezer kusten brak
 de trots van Rome en van Babylon.
 
 zoolang de europeesche wereld leeft
 en, bloedend, droomt den roekeloozen droom
 waarin het kruishout als een wijnstok rankt,
 ruischt hiér de bron, zweeft boven déze zee
 het lichten van den creatieven geest.’