De meiboom vóór
de deure staat,
zoo zoet is hij
als honinkraat,
die, lekende uit
de korven, laat
zijn' zoetigheid mij troosten;
de mei is daar,
met gers en groen,
met 't kouten, zoo
de veugels doen,
van nesten en
van eiers broên:
de mei zit in den oosten.
 
De meiboom, vóór
de deure, en is
zoo jong niet meer
als loof en lisch,
ontloken in
de lavenis
der zoete zonnestralen;
de mei is half
voorbij, voortaan,
de bruilofte en
't gedans gedaan,
het orgel-, 't harpe-
en 't trommelslaan
der nuchtere nachtegalen.

De meiboom vóór
de deure is weg,
de vogels zijn,
in hage en heg,
nu neerstig aan
den eierleg;
het groen is al bestoven ...!
Ach, mochte 't mij,
hier onbekend,
eens meie zijn,
die nooit en endt,
de Moeder en
de Maagd omtrent,
die land en lieden loven!