'k Ben menigmaal, het oog vol tranendauw,
In sprakeloze aanbidding neer gezonken, 
Wanneer de maan verrees in 't avondblauw.

De sterren lokten mij van waar zij blonken 
- Ver, eindloos ver - met onweerstaanbre macht,
Als millioenen hemelliefdevonken.

En 'k bad om vleuglen in de stille nacht: 
- O dat ik eens de oneindigheid doorkliefde! -
Helaas! wanneer? ik heb zo lang gewacht.

Verga de twijfel die mijn ziele griefde,
De hellegeest die met mijn lijden spot.
O Liefde! ik kan niet leven zonder liefde!

O God! ik kan niet leven zonder god!