O heilige band van vriendschap tussen broeders,
Aan ’t hoogst geluk en ‘t paradijs gelijk,
Geloofsgezind, bevriend met zijn behoeders,
Ook wereldwijs en toch geheimenrijk.
 
Kom, makkers, zing! Laat ‘t nu de wereld horen:
Maak deze dag, - hem is dit lied gewijd -,
Een heerlijke, een dag als nooit tevoren,
Een prachtig feest van trouw en enigheid.
 
Dit maakt ons groot; men zal ons hierom eren:
Lof die men ons van noord- tot zuidpool biedt,
En Phoebus die op beide hemisferen
Niets heerlijkers dan onze loges ziet.
 
Is ’t loos gedoe? Zeg, of is ’t toch wezenlijk
Het stil geluk, waarvoor vrijmets’laars gaan?
Kan wel een wet, die dwaas is of onzedelijk,
Er steeds nog zijn, zo lange tijd bestaan?
 
Neen! Want is ’t waar, dat God zelf in ons allen
De eed’le drang tot samenzijn creeert,
Dan moet beslist hem ook een wet bevallen
Die vriendschap heet en mensen liefde leert.