Był raz sobie żołnierz,
co miał dwie kochanki,
jedną na wieczory,
drugą na poranki.

Pytała go pierwsza,
z buzią malowaną:
"Powiedz, Grzesiu miły,
co porabiasz rano, co?"

"Rano siodłam konia,
co tam rży przy żłobie,
potem przez dzień cały
myślę wciąż o tobie."

Pytała go druga,
z rumieńca kolorem:
"Powiedz, mi najmilszy,
co robisz wieczorem, co?"

"Rozkulbaczę konia,
zdejmę karabinek
i z myślą o tobie 
idę na spoczynek."

Zaśmiał się pod wąsem,
że je zwiódł obłudnie,
i chciał szukać trzeciej,
bo miał czas w południe, tak!

Aż tu pan kapitan woła:
"żołnierzyki! 
Jutro pojedziemy
aż na [ ... ].

Niech się każdy z swoją
pożegna dziewczyną,
zanim się nakryje ziemią,
nie pierzyna, hej!"

Grześ się idzie żegnać,
już kupił prezenta,
lecz w pośpiechu wielkim
pomylił dziewczęta.

Bieży tam, gdzie chodził
co wieczór w zaloty,
a pod drzwiami stoją buty
od piechoty, oj!

Wybiegła ze wstydem
dziewczyna spłakana:
"Miałeś przyjść wieczorem,
a przyszedłeś z rana."

Poszedł więc do drugiej,
klnąc na diabłów trzysta,
a tam ogień zaczął
już artylerzysta, psia...!

Wybiega dziewczyna
z okropnym ferworem:
"Przychodziłeś rano,
lecz nigdy wieczorem."

Widzi Grześ nieszczęsny,
że to nie przelewki,
myślał, że on zwodził,
a zwodziły dziewki, oj!