Dit is de donkere tijd van Allerzielen,
het feest van allen die ons droef ontvielen.
November vaart vorrbij met regenwind
doorheen de boomen, kreunend als een stervend kind.

De klokken luiden weer hun doodenlied:
gedenkt hoe snel het leven henenvliedt.
Een krans hangt rinkelend aan een vereezaamd kruis.
Er ritselt op den weg dor bladgeruisch.

Tegen de zijbeuk van de koude kerk
staat scheefgezakt een steenen zerk.
Er is op 't grauwe graf een den geplant.
Die groeit hier weelderig in 't Kempenzand.

De menschen dragen schoon chyrsanten en zijn stil.
Zwarte schimmen langs de verroeste gril.
Zij denken na: "Die zijn reeds lang gegaan . . ."
En . . . hoe zijzelve glijden naar het einde van de baan.

Heeft eens de dood ook óns in slaap gesust,
wees dan barmhartig, Heer,
en geef ons mild Uw Eeuwige Rust.