Drie liederen voor middenstem en piano , opus 101

Dit is de donkere tijd van Allerzielen,
het feest van allen die ons droef ontvielen.
November vaart vorrbij met regenwind
doorheen de boomen, kreunend als een stervend kind.

De klokken luiden weer hun doodenlied:
gedenkt hoe snel het leven henenvliedt.
Een krans hangt rinkelend aan een vereezaamd kruis.
Er ritselt op den weg dor bladgeruisch.

Tegen de zijbeuk van de koude kerk
staat scheefgezakt een steenen zerk.
Er is op 't grauwe graf een den geplant.
Die groeit hier weelderig in 't Kempenzand.

De menschen dragen schoon chyrsanten en zijn stil.
Zwarte schimmen langs de verroeste gril.
Zij denken na: "Die zijn reeds lang gegaan . . ."
En . . . hoe zijzelve glijden naar het einde van de baan.

Heeft eens de dood ook óns in slaap gesust,
wees dan barmhartig, Heer,
en geef ons mild Uw Eeuwige Rust.

Gij liet de vlinders dansen aan de bloemen,
en blije bijen zacht in 't zonlicht zoemen,
er was een vreugd in 't groene waaien van de wieren
en teedere verzoeking in den geur der anjelieren.
Het water stroomde stil rond elke nenufaar,
de hyacinten droomden, van verlangen zwaar . . .

Omdat de dag zoo blauw, zoo zoet van zon mocht zijn,
aanvaard deze avondofferande
van roode rozenregen en jasmijn.

Ik dank U, God, omdat zoo schoon de dag is,
En Gij de boomen in het bosch zoo groen deedt zijn,
Ik dank U, God, omdat 't Uw zonnelach is
Die uit mijn hart geband heeft alle pijn.

Ginds in de groene, mosomzode struiken,
Tjuikt luid een merel zijn dol-juublend lied;
De zonne blikkert op de ruiten en die luiken
En schept tot kleurenzee het schitterend verschiet.

De jonge stoeten trekken door den lande,
In zangen vieren zij hun vreugde bot;
Ik draag de blijheid hoog in bei mijn handen,
Omdat de dag zoo schoon is, dank U, God!