by
Karl Klingemann (1798 - 1862)
Es brechen im schallenden Reigen
Language: German (Deutsch)
Our translations: CAT DUT
Es brechen im schallenden Reigen
Die Frühlingsstimmen los,
Sie können's nicht länger verschweigen,
Die Wonne ist gar zu groß!
Wohin, sie ahnen es selber kaum,
Es rührt sie ein alter, ein süßer Traum!
Die Knospen schwellen und glühen
Und drängen sich an das Licht,
Und warten in sehnendem Blühen,
Daß liebende Hand sie bricht.
Wohin, sie ahnen es selber kaum,
Es rührt sie ein alter, ein süßer Traum!
Und Frühlingsgeister, sie steigen
Hinab in der Menschen Brust,
Und regen da drinnen den Reigen
Der ew'gen Jugendlust.
Wohin, wir ahnen es selber kaum,
Es rührt uns ein alter, ein süßer Traum!
About the headline (FAQ)
View text with all available footnotes
Text Authorship:
Go to the general view
Research team for this page: Emily Ezust
[Administrator] , Lau Kanen
[Guest Editor] This text was added to the website between May 1995 and September 2003.
Line count: 18
Word count: 101
Language: Dutch (Nederlands) after the German (Deutsch)
Nu breken in dansen en zingen
De lentestemmen uit,
Zij kunnen zich niet meer bedwingen,
De weelde kan niet gestuit!
Waarheen, zij hebben ook zelf geen idee,
Een oud heerlijk droombeeld, dat neemt hen mee!
De knoppen zwellen en gloeien
En dringen naar ‘t licht, verrukt,
En wachten in hunkerend bloeien
Tot lieflijke hand hen plukt.
Waarheen, zij hebben ook zelf geen idee,
Een oud heerlijk droombeeld, dat neemt hen mee!
En lentegeesten ontstelen
Het mensenhart zijn rust,
En wekken daarbinnen het spelen
Van eeuwig jonge lust.
Waarheen, wij hebben ook zelf geen idee,
Een oud heerlijk droombeeld, dat neemt ons mee.
