Den tyngste sorg og møda
Er den, som ingen ser;
Det verste mein aa grøda
Er det, som inkje ter.
Aa, sæl er den, som klaga fær
Og ventar hjelp og raad,
Mot den, som løynleg' draga fær
Og ottar spott og haad!

Det var ein draum, eg drøymde,
Den draumen var so blid;
Slik hugnad hev' eg aldri
Kjennt fyrr i all mi tid.
Eg drøymdest paa ein blomster-voll,
Og soli skein so bjart;
Eg vaknad paa ein øyde-holm,
Og himmelen var svart.

Den draumen lyt eg løyna
Og læsa i min barm;
Og trutt skal barmen tegja,
Kor saart han svell av harm.
I song skal han faa letta seg
Og i ein taareflaum. --
Far vel, far vel, du væne draum.
Du altfor væne draum!