Phoebi claro nondum orto iubare,
Fert Aurora lumen terris tenue:
Spiculator pigris clamat 'surgite'.
L'alba part umet mar atra sol
Poy pasa bigil mira clar tenebras.
En incautos hostium insidie
torpentesque gliscunt intercipere
quos suadet preco clamans surgere.
L'alba part umet mar atra sol
Poy pasa bigil mira clar tenebras.
Ab Arcturo disgregatur aquilo
poli suos condunt astra radios.
orienti tenditur septentrio.
L'alba part umet mar atra sol
Poy pasa bigil mira clar tenebras.
Tre aspetti d'amore
Song Cycle by Hans Henkemans (1913 - 1995)
1. Alba  [sung text not yet checked]
Text Authorship:
- by Anonymous / Unidentified Author, no title
See other settings of this text.
Available translations, adaptations or excerpts, and transliterations (if applicable):
- ENG English (Grant Hicks) , copyright © 2026, (re)printed on this website with kind permission
Confirmed with Arthur T. Hatto, ed., Eos: An Enquiry Into the Theme of Lovers' Meetings and Partings at Dawn in Poetry, The Hague: Mouton & Co., 1965, page 280.
Note: the majority of this poem is in medieval Latin, but the refrain (last two lines of each stanza) is in the vernacular. Which vernacular is problematic; according to Arthur T. Hallo in Eos: An Enquiry Into the Theme of Lovers' Meetings and Partings at Dawn in Poetry, "This refrain, confidently claimed as Provençal by some and as confidently translated, remains enigmatic, both in dialect and in meaning."Research team for this page: Grant Hicks [Guest Editor] , Joost van der Linden [Guest Editor]
2. Planctus  [sung text not yet checked]
Dolorum solatium, Laborum remedium, Mihi mea cithara, Nunc quo major dolor est, Justiorque moeror est Plus est necessaria. Strages magna populi, Regis mors et filii, Hostium victoria, Ducum desolatio, Vulgi desperatio, Luctu replent omnia. Amalech invaluit Israel dum corruit, Infidelis jubilat Philistaea Dum lamentis macerat Se Judaea. Insultat fidelibus Infidelis populus; In honorem maximum Plebs adversa, In derisum omnium Fit divina. Insultantes inquiunt: "Ecce de quo garriunt, Qualiter hos perdidit Deus summus, Dum a multis occidit Dominus prostratus." Quem primum his praebuit, Victus rex occubuit; Talis est electio Derisui, Talis consecratio Vatis magni. Saul regum fortissime, Virtus invicta Jonathae, Qui vos nequit vincere, Permissus est occidere. Quasi non esset oleo Consecratus dominico, Scelestae manus gladio Jugulatur in praelio. Plus fratre mihi Jonatha, In una mecum anima, Quae peccata, quae scelera, Nostra sciderunt viscera! Expertes montes Gelboe, Roris sitis et pluviae, Nec agrorum primitiae Vestrae succurrunt incolae. Vae, vae tibi, madida Tellus caede regia! Quare te, mi Jonatha, Manus stravit impia? Ubi Christus Domini, Israelque inclyti, Morte miserabili Sunt cum suis perditi? Tu mihi nunc, Jonatha, Flendus super omnia, Inter cuncta gaudia Perpes erit lacryma. Planctus, Sion filiae, Super Saul sumite, Largo cujus munere Vos ornabant purpurae. Heu! cur consilio Acquievi pessimo, Ut tibi praesidio Non essem in praelio? Vel confossus pariter Morirer feliciter, Quum, quod amor faciat, Majus hoc non habeat. Et me post te vivere Mori sit assidue, Nec ad vitam anima Satis est dimidia. Vicem amicitiae Vel unam me reddere, Oportebat tempore Summae tunc angustiae; Triumphi participem Vel ruinae comitem, Ut te vel eriperem Vel tecum occumberem, Vitam pro te finiens, Quam salvasti totiens, Ut et mors nos jungeret Magis quam disjungeret. Infausta victoria Potitus, interea, Quam vana, quam brevia Hic percepi gaudia! Quam cito durissimus Est secutus nuntius, Quem in sua anima Locuta est superbia! Mortuos quos nuntiat Illata mors aggregat, Ut doloris nuntius Doloris sit socius. Do quietem fidibus: Vellem ut et planctibus Sic possem et fletibus! Caesis pulsu manibus, Raucis planctu vocibus Deficit et spiritus.
Text Authorship:
- by Peter Abelard (1079 - 1142), "Planctus David super Saul et Jonathan"
See other settings of this text.
Researcher for this text: Emily Ezust [Administrator]3. Alternus amor
Si vis celsi iura tonantis
Pura sollers cernere mente,
Aspice summi culmina caeli.
Illic iusto foedere rerum
Veterem servant sidera pacem.
Non sol rutilo concitus igne
Gelidum Phoebes impedit axem
Nec quae summo vertice mundi
Flectit rapidos Ursa meatus,
Numquam occiduo lota profundo
Cetera cernens sidera mergi
Cupit oceano tingere flammas.
Semper vicibus temporis aequis
Vesper seras nuntiat umbras
Revehitque diem Lucifer almum.
Sic aeternos reficit cursus
Alternus amor, sic astrigeris
Bellum discors exulat oris.
...
Text Authorship:
- by Anicius Manlius Severinus Boethius (c480 - 524), no title, appears in De consolatione philosophiae, no. 6
Go to the general single-text view
Available translations, adaptations or excerpts, and transliterations (if applicable):
- ENG English (Grant Hicks) , copyright © 2026, (re)printed on this website with kind permission
Note: the text above is taken from lines 1-18 of the original text.
Note: Boethius wrote his De consolatione philosophiae (On the Consolation of Philosophy) while in prison awaiting execution by the Ostrogothic king Theodoric the Great. It is a dialog in alternating prose and verse between Boethius and a personification of Philosophy; this is the sixth verse passage of Book IV, and is spoken by Philosophy.Research team for this page: Emily Ezust [Administrator] , Grant Hicks [Guest Editor] , Joost van der Linden [Guest Editor]