Cras amet qui numquam amavit quique amavit cras amet !

ver novum, ver iam canorum, vere natus orbis est ;
vere concordant amores, vere nubunt alites,
et nemus comam resolvit de maritis imbribus.
cras amorum copulatrix inter umbras arborum
implicat casas [virentis]1 de flagello myrteo,
cras Dione iura dicit fulta sublimi throno.

cras amet qui numquam amavit quique amavit cras amet !

tunc cruore de superno spumeo [pontus]2 globo
caerulas inter catervas, inter et bipedes equos,
fecit undantem Dionen de [marinis fluctibus]3.

cras amet qui numquam amavit quique amavit cras amet !

ipsa gemmis purpurantem pingit annum floridis ;
ipsa surgentes papillas de Favoni spiritu
urget in nodos tepentes ; ipsa roris lucidi,
noctis aura quem relinquit, spargit umentis aquas.
[emicant]4 lacrimae trementes de caduco pondere :
gutta praeceps orbe parvo sustinet casus suos.
en, pudorem florulentae prodiderunt purpurae !
umor ille, quem serenis astra rorant noctibus,
mane virgineas papillas solvit umenti peplo.
ipsa iussit mane ut udae virgines nubant rosae :
[facta Cypridis]5 de cruore deque Amoris osculis
deque gemmis deque flammis deque solis purpuris
cras ruborem, qui latebat veste tectus ignea,
unico marita nodo non pudebit solvere.

cras amet qui numquam amavit quique amavit cras amet !