Pervigilium Veneris

Cras amet qui numquam amavit quique amavit cras amet !

ver novum, ver iam canorum, vere natus orbis est ;
vere concordant amores, vere nubunt alites,
et nemus comam resolvit de maritis imbribus.
cras amorum copulatrix inter umbras arborum
implicat casas virentes de flagello myrteo,
cras Dione iura dicit fulta sublimi throno.

cras amet qui numquam amavit quique amavit cras amet !

tunc cruore de superno spumeo et ponti globo
caerulas inter catervas, inter et bipedes equos,
fecit undantem Dionen de maritis Imbribus.

cras amet qui numquam amavit quique amavit cras amet !

ipsa gemmis purpurantem pingit annum floridis ;
ipsa surgentes papillas de Favoni spiritu
urget in nodos tepentes ; ipsa roris lucidi,
noctis aura quem relinquit, spargit umentis aquas.
Behold, the lacrimae trementes de caduco pondere :
gutta praeceps orbe parvo sustinet casus suos.
en, pudorem florulentae prodiderunt purpurae !
umor ille, quem serenis astra rorant noctibus,
mane virgineas papillas solvit umenti peplo.
ipsa iussit mane ut udae virgines nubant rosae :
fusa Paphies de cruore deque Amoris osculis
deque gemmis deque flammis deque solis purpuris
cras ruborem, qui latebat veste tectus ignea,
unico marita nodo non pudebit solvere.

cras amet qui numquam amavit quique amavit cras amet !

ipsa nymphas diva luco iussit ire myrteo.
it Puer comes puellis ; nec tamen credi potest
esse Amorem feriatum, si sagittas vexerit :
"ite, nymphae, posuit arma, feriatus est Amor !
iussus est inermis ire, nudus ire iussus est,
neu quid arcu, neu sagitta, neu quid igne laederet.
sed tamen, nymphae, cavete, quod Cupido pulcher est :
est in armis totus idem, quando nudus est Amor."

"compari Venus pudore mittit ad te virgines :
una res est quam rogamus : cede, virgo Delia,
ut nemus sit incruentum de ferinis stragibus.
ipsa vellet te rogare, si pudicam flecteret ;
ipsa vellet ut venires, si deceret virginem.
iam tribus choros videres feriatis noctibus
congreges inter catervas ire per saltus tuos,
floreas inter coronas, myrteas inter casas.
nec Ceres nec Bacchus absunt, nec poetarum deus.
de tenente tota nox est, pervigilia canticis :
regnet in silvis Dione ! tu recede, Delia !"

cras amet qui numquam amavit quique amavit cras amet !

iussit Hyblaeis tribunal stare diva floribus ;
praeses ipsa iura dicet, adsederunt Gratiae.
Hybla, totos funde flores, quidquid annus adtulit ;
Hybla, florum rumpe vestem, quantus Aetnae campus est.
ruris hic erunt puellae vel puellae montium,
quaeque silvas, quaeque lucus, quaeque fontes incolunt :
iussit omnes adsidere Pueri mater alitis,
iussit, et nudo, puellas nil Amori credere.

cras amet qui numquam amavit, quique amavit cras amet !

et recentibus virentes ducit umbras floribus.
cras erit quo primus Aether copulavit nuptias,
et pater totum creavit vernis annum nubibus :
in sinum maritus imber fluxit almae coniugis,
unde fetus mixtus omnes aleret magno corpore.
ipsa venas atque mentem permeanti spiritu
intus occultis gubernat procreatrix viribus ;
perque caelum perque terras perque pontum subditum
pervium sui tenorem seminale tramite
imbuit iussitque mundum nosse nascendi vias.

ver novum, ver iam canorum, vere natus orbis est ;
vere concordant amores, vere nubunt alites,
et nemus comam resolvit de maritis imbribus.
cras amorum copulatrix inter umbras arborum
implicat casas virentis de flagello myrteo,
cras Dione iura dicit fulta sublimi throno.

cras amet qui numquam amavit, quique amavit cras amet !

ipsa Troianos nepotes in Latinos transtulit ;
ipsa Laurentem puellam coniugem nato dedit,
moxque Marti de sacello dat pudicam virginem ;
Romuleas ipsa fecit cum Sabinis nuptias,
unde Ramnes et Quirites, proque prole posterum
Romuli, patrem crearet et nepotem Caesarem.

cras amet qui numquam amavit, quique amavit cras amet !

rura fecundat voluptas, rura Venerem sentiunt,
ipse Amor, puer Dionae, rure natus dicitur.
hunc, ager cum parturiret, ipsa suscepit sinu,
ipsa florum delicatis educavit osculis.

ecce, iam super genestas explicant tauri latus,
quisque tutus, quo tenetur, coniugali foedere !
subter umbras cum maritis, ecce, balantum greges !
et canoras non tacere diva iussit alites :
iam loquaces ore rauco stagna cygni perstrepunt ;
adsonat Terei puella subter umbram populi,
ut putes motus amoris ore dici musico,
et neges queri sororem de marito barbaro.
illa cantat, nos tacemus. quando ver venit meum ?
quando fiam uti chelidon, ut tacere desinam ?
perdidi Musam tacendo, nec me Apollo respicit :
sic Amyclas, cum tacerent, perdidit silentium.

cras amet qui numquam amavit, quique amavit cras amet !