Het is de allereerste morgen van de wereld,
als een bloem die verward de nacht uitademt
op een nieuwe ademteug die zich golvend verheft,
wordt de tuin wakker, een beetje bleu. 

Alles is er nog door de war en door elkaar,
geristel van bladeren, gezang van vogels,
herschikken van vlerken, het zingen van lucht,
bronnen die ontspringen, stemmen van lucht,
stemmen van water, een overweldigend gemurmuleer, 
overduidelijk in de stilte. 

Het licht toelatend in haar zachte wazige ogen,
wordt de jonge en goddelijke Eva
door God gewekt, 
en de wereld strekt zich aan haar voeten uit - als een mooie droom. 

Welnu, God zei tot haar: "Ga, mensenkind,
en geef aan al de wezens
die ik heb gemaakt, een woord van je lippen,
een geluid om ze te kennen. "

En Eva gaat erop uit, gehoorzaam aan haar Heer,
om in haar bosschage roosjes,
met haar bloemenlipjes al de dingen
een woord toe te kennen. 

Vluchtige dingen, dingen die ademen, dingen die vliegen ...

Onderwijl vergaat de dag, en onaanwijsbaar,
net als elke morgen, komt de avondschemering, beetje bij beetje,
en valt Eden in slaap en zinkt weg,
in de stilte van een onschuldige droom.

De stem is gestopt, maar ieder luistert nog,
ieder let nog op,
totdat met het rijzen van de Avondster,
Eva zingt. 

 ...