Wie rafft' ich mich auf in der Nacht, in der Nacht,
Und fühlte mich fürder gezogen,
Die Gassen verließ ich vom Wächter bewacht,
Durchwandelte sacht
In der Nacht, in der Nacht,
Das Tor mit dem gotischen Bogen.
Der Mühlbach rauschte durch felsigen Schacht,
Ich lehnte mich über die Brücke,
Tief unter mir nahm ich der Wogen in Acht,
Die wallten so sacht,
In der Nacht, in der Nacht,
Doch wallte nicht eine zurücke.
Es drehte sich oben, unzählig entfacht,
Melodischer Wandel der Sterne,
Mit ihnen der Mond in beruhigter Pracht,
Sie funkelten sacht
In der Nacht, in der Nacht,
Durch täuschend entlegene Ferne.
Ich blickte hinauf in der Nacht, in der Nacht,
Und blickte hinunter aufs neue:
O wehe, wie hast du die Tage verbracht,
Nun stille du sacht
In der Nacht, in der Nacht,
Im pochenden Herzen die Reue!
About the headline (FAQ)
View text with all available footnotes
Text Authorship:
Go to the general view
Research team for this page: Emily Ezust
[Administrator] , Sharon Krebs
[Senior Associate Editor], Johann Winkler
This text was added to the website between May 1995 and September 2003.
Line count: 24
Word count: 147
Ik vloog overeind in de nacht, in de nacht,
En werd als naar buiten gezogen.
De straten verliet ik, bewaakt door de wacht,
En wandelde zacht
In de nacht, in de nacht,
De poort door met gothische bogen.
De molenbeek ruiste door rotsige schacht,
Ik boog van de brug mij voorover,
Diep onder mij sloeg op de golven ik acht,
Die stroomden zo zacht
In de nacht, in de nacht,
Niet één wou de stad weer in stromen.
En boven, daar draaide ’t wijd vlammend geslacht,
De zingende stoet der gesternten,
Met haar ook de maan in volmaakt kalme pracht;
Ze fonkelden zacht
In de nacht, in de nacht,
Door duizelingwekkende verten.
Ik keek naar omhoog in de nacht, in de nacht,
En toen weer hoe ’t onder daar toe ging:
O wee toch, hoe heb je je dagen volbracht?
Bedaar nu maar zacht
In de nacht, in de nacht
In 't kloppende hart al je wroeging!