O, wzgardź mną, Panie, bom niegodny Ciebie - 
lecz w piersi mojej słyszę harfy granie 
i ręce moje wyciągam w zaranie - ku Tobie.

Uderza na mnie blask Mocy i Tronów - 
gwiazdy mi grają wśród wieczornych dzwonów - 
na niebie krwawe błyskają purpury - 
Twoich tajemnic otchłanie i góry.

A duchy z twarzą posępnie ukrytą - 
oczy im świecą przez wór San-Benito. 
I patrzę w zimne ich oczodoły - 
gdzie bezwstyd w dzikie zamarł szaleństwo - 
w krypcie kościoła tajne męczeństwo - 
za filarami błyszczą anioły.

I podszedł do mnie Upiór-strach nocny - 
ręce mi związał, bym legł bezmocny. 
A harfę podał w gasnące dłonie - 
serce, co wiecznym pożarem zionie.

I umęczyłem jeszcze raz drugi to smętne, 
i krwi mej polały się strugi. 
Odejm mnie, Panie, moim szponom - 
odejm mnie, Panie, błotu mojemu - 
czemu nie przychodzicie mi, łzy? 
i darmo trzymam twarz odwróconą - 
widzę Twe oczy zachodzące - 
widzę, jak czarne zimne słońce zakrywa Ciebie mi.

Stoję na ostrym cyplu góry - 
pode mną w głębi czarnopiórej - 
nade mną - wkoło - Ty.

Idę ku Tobie, Tajemnico - 
wsłuchany w poszept kwiatów - 
otwarte szczęścia mego -rany - 
och, serc mam więcej niźli światów - 
niż gwiazd.

- A płomień ku mnie z Twego słońca - 
a burze ciepłe przelatują jestestwo moje - 
zodiakalne światło nad horyzontem jako lodowe framugi.

Nie chcąc zakrwawiłem kwiatki 
i poruszyłem umarłego w trumnie - 
gałązki ciernia oplotły mi głowę - 
z rąk płyną świetlane smugi.

Ptaszki lecą pytać się, com widział w niebiosach: 
duszyczki wasze bardzo tęskniące. 
Umarli pytają mnie o swych losach - 
i tylko kwiatki cicho na skoszonej łące 
oddają aromat, jak siostra Łazarza, Panu.