Het was in de mei, vol milde glans;
Daar hielden de meisjes van Tübingen dans.

Zij dansten en dansten daar, veel in tal,
Rondom een linde in 't groene dal.

Een vreemde jong'ling, heel fier gekleed,
Bij  't mooiste kind hij het woord vlug deed;

Hij reikt haar daar de handen ten dans,
Hij zet haar op 't haar ook een zeegroene krans.

"O jongen! Waarom is zo koud je arm?"
"In Neckars diepten, daar is 't niet warm."

" O jongen! Waarom is zo bleek toch je hand?"
" In 't water komt niet de zonnebrand!"

Hij danst van de linde nu weg met haar:
" Stop, jongen! Hoor, mijn moeder roept daar!"

Hij danst met haar de Neckar langs:
"Houd, jongen, op! Ik heb zo'n angst!" 

Hij pakt haar vast om haar slanke lijf:
"Mooi stuk, je bent nu watermans wijf!"

Hij danst met haar nu de golvenvloed in:
"O vader, kom vlug, o moeder, grijp in!"

Hij voert haar mee naar zijn kristallen zaal:
"Vaarwel, mijn zusters, allemaal!"