O Berlijn, ‘k moet je verlaten,
O, jij wondermooie stad! –
En daarin moet ‘k achterlaten
Ook mijn uitverkoren schat.

Liefste schat, jij mag mij kraken,
Elke dag en klokje rond,
Als ik maar ’t geluk kan smaken,
Jou te kussen op je mond.

Wel ben ik nog jong van jaren,
Maar ‘k heb van het reizen baat;
‘k Wil iets nieuws heel graag ervaren,
Hoe het in de wereld gaat.

W’ hebben bij elkaar gezeten
Meen’ge mooie halve nacht,
En de slaap heel vaak vergeten,
Aan de tijd werd niet gedacht.

Jullie, wolken, geef mij water,
Geef mij tranen, ’n lange stoet!
Uit mijn ogen stroomt veel water,
Meer dan in de Donauvloed.

Schat, als jij me eens wilt schrijven,
Schrijf me dan een brief, vriendin!
In de brief die je wilt schrijven
Stop daar ook je hartje in!

Nu span ik mijn twee pistolen,
Twee, drie keer knal ‘k, blij te moed’,
Aan mijn liefje aanbevolen,
Daar ik je verlaten moet!