Die liedere van Rosa Nepgen ; Vol.3 ; Drie Marais-liedere

O koud is die windjie
en skraal,
En blink in die doflig
en kaal,
so wyd as die Heer se genade,
lê die velde in sterlig en skade.
En hoog in die rande,
versprei in die brande,
is die grassaad aan roere
soos winkende hande.
 
O treurig die wysie
op die ooswind se maat,
soos die lied van 'n meisie
in haar liefde verlaat.
In elk' grashalm se vou
blink 'n druppel van dou,
en vinnig verbleek dit
tot ryp in die kou!

‘Die Spore van die Hart-van-die-Dagbreek!
Lank het ek dit in die dou gesien
voor die son dit doodvee;
die klein spoortjies van Nampti
wat my hart laat sing.’

O, Diep Rivier, O Donker Stroom,
hoe lank het ek gewag, hoe lank gedroom,
die lem van liefde wroegend in my hart?
-In jou omhelsing eindig al my smart;
blus uit, O Diep Rivier, die vlam van haat -
die groot verlange wat my nooit verlaat.
ek sien van ver die glans van staal en goud,
ek hoor die sag gedruis van waters diep en koud;
ek hoor jou stem as fluistering in 'n droom,
kom snel, O Diep Rivier, O Donker Stroom.