Het water zal de stenen breken

Jij weet dat hij dood is,
je weet waar het graf van onze kameraad is,
de kameraad die niet werd begraven.
Jij weet het
want jouw hart is aarde die hem bedekt
en onze dagen zijn nieuwe bloemen om zijn graf in bloei te zetten.

Kijk terug naar de jaren die voorbij zijn.
Naar de monden die we inventariseerden.
Naar de stemmen en de lichamen belaagd
waar liefde zich verschool
niet lang geleden.
Zwem naar de diepte van ons leven
roep verre vrienden
met een stem die woorden vernieuwt.
Werk met je rug naar de oorlog
vecht tegen zijn taal, doortrokken
van de stank van zoveel lijken.
Kijk naar de glans in de ogen.
Naar de gladde ronding van de buik.
Naar de ruwe handen die de aarde bewerken
Vrees de tirannen met hun orkanen van angst.
Maar vlucht niet, vlucht nooit
voor de koortsige klauw van de bajonetten.
De geschiedenis staat aan onze kant
Laten we ons huis bouwen
op een eiland van hoop.

Wanneer alles diep van binnen pijn doet
en je alleen, tegenover je eigen beeld,
ziet dat het vervormd is door onbekende spiegels
wanneer de dingen voor je schaduw wijken
wanneer je woord dat van een ander lijkt
en je hartslag uit je lichaam vlucht
wanneer je handen ver van je weg zijn
en je de afdruk van je voeten niet herkent
wanneer je het gezicht dat nadert bent vergeten
wanneer je niets meer waarneemt dan dode buitenkanten
         ga dan
         als de zalm
         tegen de stroom in
         met alle razernij van je woede.
         Wanhoop niet
         het water zal de stenen breken.