Ob ein Gott sei? Ob er einst erfülle
Language: German (Deutsch)
Our translations: DUT ENG FRE
Ob ein Gott sei? Ob er einst erfülle,
Was die Sehnsucht weinend sich verspricht?
Ob, vor irgendeinem Weltgericht,
Sich dies rätselhafte Sein enthülle?
Hoffen soll der Mensch! Er frage nicht!
Die du so gern in heil'gen Nächten feierst
Und sanft und weich den Gram verschleierst,
Der eine zarte Seele quält,
O Hoffnung! Laß, durch dich empor gehoben,
Den Dulder ahnen, daß dort oben
Ein Engel seine Tränen zählt!
Wenn, längst verhallt, geliebte Stimmen schweigen;
Wenn unter ausgestorb'nen Zweigen
Verödet die Erinn'rung sitzt:
Dann nahe dich, wo dein Verlaßner trauert
Und, von der Mitternacht umschauert,
Sich auf versunk'ne Urnen stützt.
Und blickt er auf, das Schicksal anzuklagen,
Wenn scheidend über seinen Tagen
Die letzten Strahlen untergehn:
Dann laß' ihn um den Rand des Erdentraumes
Das Leuchten eines Wolkensaumes
Von einer nahen Sonne seh'n!
L. Beethoven sets stanzas 2-4 in (at least) one setting - see below for more information
L. Beethoven sets stanzas 1-4, 2 in (at least) one setting - see below for more information
F. Himmel sets stanzas 2-4
J. Knecht sets stanzas 2-4
About the headline (FAQ)
View text with all available footnotes
Text Authorship:
Go to the general view
Research team for this page: Emily Ezust
[Administrator] , Johann Winkler
This text was added to the website between May 1995 and September 2003.
Line count: 23
Word count: 134
Language: Dutch (Nederlands) after the German (Deutsch)
Of er een God is? Of hij eens zal vervullen
Wat Verlangen wenend zich belooft?
Of, voor een wereldhof dat waarheid ziet,
Zich het Zijn, dit raadsel, zal onthullen?
Hopen moet de mens! Hij vrage niet!
Jij, die zo graag in heil’ge nachten opleeft,
En zacht en mild het lijden wegweeft,
Dat vaak een tere ziel zo kwelt,
O hoop, ja! Laat de mens toch weer geloven,
De dulder denken dat daarboven
Een engel wel zijn tranen telt!
Als, lang verstild, geliefde stemmen zwijgen,
Als onder dode takken, twijgen
Vereenzaamd de herinn’ring kreunt:
Begeef je dan naar waar een mens droef fluistert,
En, door de diepe nacht omhuiverd,
Op weggezonken urnen steunt.
En kijkt hij op, om ’t noodlot aan te klagen,
Als, scheidend, over zijn nadagen
De laatste stralen ondergaan:
Laat dan hem om de rand der aardse dromen
De schittering op wolkenzomen
Van een nabije zon zien staan!
