Die stille Wasserrose
Steigt aus dem blauen See,
Die Blätter flimmern und blitzen,
Der Kelch ist weiß wie Schnee.
Da gießt der Mond vom Himmel
All' seinen gold'nen Schein,
Gießt alle seine Strahlen
In ihren Schooß hinein.
Im Wasser um die Blume
Kreiset ein weißer Schwan,
Er singt so süß, so leise
Und schaut die Blume an.
Er singt so süß, so leise
Und will im Singen vergehn --
O Blume, weiße Blume,
Kannst du das Lied verstehn?
About the headline (FAQ)
View text with all available footnotes
Confirmed with Emanuel Geibel, Gedichte, Vierte Auflage, Berlin: Verlag von Alexander Duncker, 1845, page 63.
Text Authorship:
Go to the general view
Research team for this page: Emily Ezust
[Administrator] , Sharon Krebs
[Senior Associate Editor], Johann Winkler
This text was added to the website between May 1995 and September 2003.
Line count: 16
Word count: 82
De stille waterlelie
Stijgt op in ’t blauwe meer;
De natte blaad’ren beven,
De kelk is wit als sneeuw.
Nu geeft de maan daarboven
Haar gouden aanschijn bloot,
Giet al haar lichte stralen
Neer in de lelieschoot.
In ’t water om de bloem heen
Drijft daar een witte zwaan;
Zij zingt zo zoet, zo zachtjes
En kijkt de bloem steeds aan.
Zij zingt zo zoet, zo zachtjes,
En wil al zingend vergaan.
O lotus, witte lotus,
Kun jij het lied verstaan?