نگاه کن، به آن دوردست ها نگاه کن!
خورشید در میان امواج، جان می سپارد؛
پرندگان، دسده دسته،
پرواز کنان به سوی دشت باز می‌گردند.

در دلم اندوهی می‌یابم
که با این حال، نمی‌دانم از چه رو است.
همچنان که در چشمانت می‌نگرم،
ساکت و خاموش، ای زیبای من، به تو می‌آویزم و در آغوشت می‌فشارم.

سایه ی ردایی
همه چیز را، آسمان و دریا را، پوشانیده است.
لرزشی درون خود احساس می‌کنم 
و اشک در چشمانم حلقه زده است. 

ناقوس دعای کلیسا با چه حزنی به نوا آمده است! 
حزنی که اما، نمی‌دانم از چه رو است.
زیبای من، تو خاشعانه و از صمیم دل نیایش می‌کنی
و من نیز با تو نیایش آغاز می‌کنم.

در این غروب
که از شکوه و درخشش پر است،
این دعا، از قلب های عاشق ما
آرام و لطیف، رهسپار می‌شود.

و این اندوه،
مرا به اندیشه واداشته است،
اما ندانم به کدام سبب!
(این اندیشه) که افسوس! روزی،
ای تمام هستی من!
ناگزیر می‌بایست این رویا را، و تو را، از دست بدهم.