Nur ein Gedanke, der mich freut und quält,
Hält ewigwechselnd mir den Sinn gefangen,
Sodaß der Furcht und Hoffnung Stimmen klangen,
Als ich die Stunden ruhelos gezählt.
Und wenn mein Herz dieß Blatt zum Boten wählt,
Und kündet, Euch zu sehen, mein Verlangen,
Dann, theure Schwester, fasst mich neues Bangen,
Weil ihm die Macht, es zu beweisen fehlt.
Ich sah den Kahn, im Hafen fast geborgen,
Vom Sturm im Kampf der Wogen festgehalten,
Des Himmels heit'res Antlitz nachtumgraut.
So bin auch ich bewegt von bangen Sorgen,
Vor Euch nicht, Schwester! Doch des Schicksals Walten
Zerreißt das Segel oft, dem wir vertraut.
Available sung texts: (what is this?)
• R. Schumann
View text with all available footnotes
Confirmed with: Rose und Distel, Poesien aus England und Schottland, übertragen von Giesbert Freiherrn Vincke, Dessau, Druck und Verlag von Gebrüder Katz, 1853, page 33.
Text Authorship:
Based on:
Go to the general view
Research team for this page: Ted Perry , Sharon Krebs
[Senior Associate Editor]This text was added to the website: 2015-02-03
Line count: 14
Word count: 105
Slechts één gedachte kwelt mij dag en nacht,
Houdt mij in angst en vreugd gevangen.
Mijn geest blijft tussen vrees en hopen hangen,
'k Heb al mijn uren slaaploos doorgebracht.
En als dit blad, dat 'k mij als bode dacht,
Die u te zien bericht als mijn verlangen,
Dan, lieve zuster, raak ik weer bevangen,
Want als bewijsstuk mist het elke kracht.
Ik zie een schip, in de haven haast geborgen,
Door storm en woeste golven voortgedreven,
De held're hemel plots'ling zwart en koud.
Zo word ook ik beroerd door vrees en zorgen,
Door u niet, zuster. Maar door noodlots streven
Wordt vaak het zeil verscheurd, ons lijfsbehoud.