Wär' ich nie aus euch gegangen,
Wälder, hehr und wunderbar!
Hieltet liebend mich umfangen
Doch so lange, lange Jahr'.
Wo in euren Dämmerungen
Vogelsang und Silberquell,
Ist auch manches Lied entsprungen
Meinem Busen, frisch und hell.
Euer Wogen, euer Halle,
Euer Säuseln nimmer müd',
Eure Melodien alle
Weckten in der Brust das Lied.
Hier in diesen weiten Triften
Ist mir alles öd' und stumm,
Und ich schau' in blauen Lüften
Mich nach Wolkenbildern um.
In den Busen eingezwinget,
Regt sich selten nur das Lied;
Wie der Vogel halb nur singet,
Den von Baum und Bach man schied.
About the headline (FAQ)
View text with all available footnotes
Text Authorship:
Go to the general view
Researcher for this page: Sharon Krebs
[Senior Associate Editor]This text was added to the website between May 1995 and September 2003.
Line count: 20
Word count: 108
Had ik jullie nooit verlaten,
Wouden, trots en wonderbaar!
Jullie waren mijn penaten
Toch al zoveel, zoveel jaar.
Waar in schemer vogels zongen,
Water kwam uit zilv'ren wel,
Is ook aan mijn hart ontsprongen
Menig lied, gloednieuw en hel.
Jullie wuiven, jullie ruisen,
't Suiz'len werd mij nooit teveel,
Jullie mooi melodisch bruisen
Wekte lied'ren in mijn keel.
In de wijdheid hier moet 'k zuchten,
Is mij alles doods en stom,
En ik zie in blauwe luchten
Steeds naar wolkgedaanten om.
Als je 't in je hart wilt dwingen,
Roert zich bijna nooit een lied;
Matig zal een vogel zingen
Die geen boom of beekje ziet.
