Laat ons nu zijn lijf begraven,
En ons aan dit uitzicht laven:
Hij zal de laatste dag opstaan
En zeer beslist weer leven gaan.
 
Stof is hij, van aardse orde,
Zal ook nu weer stof gaan worden,
Maar straks uit het stof weer opstaan,
Wanneer Gods bazuin aan zal gaan.
 
Want zijn ziel leeft eeuwig in God,
Die zeer begaan was met haar lot,
En haar verloste metterdaad
Van alle zond’ en alle kwaad.
 
Zijn arbeid, kommer en zijn pijn
Voor hem nu goed geëindigd zijn.
Hij heeft gedragen Christus’ last,
Is gestorven en leeft nog vast.
 
De ziel, zij leeft, heeft geen beklag,
Het lijf slaapt tot de laatste dag,
Waarop het door God gaat stralen,
Die de vreugd terug zal halen.
 
Hier heeft hij in angst gezeten,
Daar echter zal hij genezen,
In eeuw’ge vreugdefestijnen
Als het zonlicht mooi gaan schijnen.
 
Nu hij hier rust heeft gekregen,
Volgen wij weer onze wegen,
Spoeden ons heen met vlijt en moed,
Want straks de dood ook ons zo doet.