Wolken, wälderwärts gegangen,
Wolken, fliegend übers Haus,
Könnt ich an euch fest mich hangen,
Mit euch fliegen weit hinaus!
Tag'lang durch die Wälder schweif ich,
Voll Gedanken sitz ich still,
In die Saiten flüchtig greif ich,
Wieder dann auf einmal still.
Schöne, rührende Geschichten
Fallen ein mir, wo ich steh,
Lustig muß ich schreiben, dichten,
Ist mir selber gleich so weh.
Manches Lied, das ich geschrieben
Wohl vor manchem langen Jahr,
Da die Welt vom treuen Lieben
Schön mir überglänzet war;
Find ich's wieder jetzt voll Bangen:
Werd ich wunderbar gerührt,
Denn so lange ist vergangen,
Was mich zu dem Lied verführt.
Diese Wolken ziehen weiter,
Alle Vögel sind erweckt,
Und die Gegend glänzet heiter,
Weit und fröhlich aufgedeckt.
Regen flüchtig abwärts gehen,
Scheint die Sonne zwischendrein,
Und dein Haus, dein Garten stehen
Überm Wald im stillen Schein.
Doch du harrst nicht mehr mit Schmerzen,
Wo so lang dein Liebster sei --
Und mich tötet noch im Herzen
Dieser Schmerzen Zauberei.
Composition:
Set to music by Hugo Wolf (1860 - 1903), "In der Fremde", 1883
Text Authorship:
Go to the general single-text view
Available translations, adaptations or excerpts, and transliterations (if applicable):
- CAT Catalan (Català) (Salvador Pila) , "A l'estranger", copyright © 2021, (re)printed on this website with kind permission
- FRE French (Français) (Guy Laffaille) , "À l'étranger", copyright © 2010, (re)printed on this website with kind permission
Researcher for this text: Emily Ezust [
Administrator]
This text was added to the website between May 1995 and September 2003.
Line count: 32
Word count: 164
Núvols que aneu vers el bosc,
núvols que sureu damunt la casa,
si jo em pogués aferrar amb vosaltres
i ensems volar lluny enllà!
Vagarejo tot el dia per els boscos,
sec en silenci ple de pensaments,
fugaçment toco les cordes,
i després torno a estar silenciós.
Contes bonics, emotius,
em passen pel cap, allà on sóc,
haig d’escriure poemes alegres
quan jo mateix estic tan afligit.
Moltes cançons que jo havia escrit
ja fa molt de temps,
quan d’un amor fidel el món
brillava radiant per a mi;
trobo que ara m’omplen de desassossec:
em commouen prodigiosament,
car ja fa temps que ha passat
allò que m’inspirà aquelles cançons.
Els núvols se’n van lluny,
tots els ocells s’han despertat,
i la contrada resplendeix serena,
desclosa àmpliament i alegre.
Fugissera cau la pluja,
entremig surt el sol,
i la teva casa, el teu jardí,
resplendeixen tranquils damunt el bosc.
Però tu ja no esperes amb ànsia
perquè el teu estimat no arriba –
s’esquinça el meu cor
per l’encanteri d’aquesta aflicció.