Naast het kruis met schreiend' ogen
Stond de moeder diep bewogen,
Daar haar zoon te lijden hing.

Zij die zuchtende leed smarten,
Toen haar dwars door 't moederharte
't Scherpe zwaard der wreedheid ging.

O, hoe treurig, vol van rouwe
Was die zegenrijke vrouwe,
Moeder van Gods een'ge zoon!

Ach, hoe kreet zij en hoe streed zij,
O die moeder, ach, wat leed zij
Bij 't aanschouwen van zijn hoon.

Wie die hier niet schreien zoude,
Als Gods Moeder hij aanschouwde
Bij zulke vernietiging?

Wie kan zonder mee te wenen
Christus' moeder horen stenen,
Lijdend met haar lieveling?

Voor de zonden van de zijnen
Zag zij Jezus zo in pijnen
En in wrede geselstraf.

Haar beminde zag zij lijden,
En in doodsnood eenzaam strijden,
Tot de geest Hij eind'lijk gaf.

Geef, o moeder, bron van liefde,
Dat ik meevoel wat u griefde,
Dat ik met u medeklaag;

Zet mijn hart in brand van binnen,
Laat mij Christus, God, beminnen,
Dat hem ik geheel behaag.

 ...