به سانی که کبوتران عاشق،
سر در میان بال های سپیدشان خفته اند، 
تو نیز چنان، تن خسته ات را
به زیر لحاف نازک و پر نقش و نگارت نهاده ای. 

سرت با آن گیسوان طلایی، بر بالش آرام گرفته 
و غرق لذت از رویا های گلگون خویش است. 
و سایه ای از آن (رویا ها) که لبخند زیبایت را بر چهره ات می‌نشانند،
بر تو می‌گذرد و صورتت را نوازش می‌کند.

می‌گذرد و تو را خواهد گفت که تنم (از عشق) سوزان است 
و برای توست که دلم را چنین خونین یافته ام.
می گذرد و تو را خواهد گفت که دوستت دارم... 
که شیرینی و شوق، رنج و ملالم همه از توست. 

هاله ی آن گیسوان زرین، رخسار سپیدت را در بر گرفته 
و تو غرق لذت، به رویا های شادمانه ات  لبخند می زنی. 
آه، ای گل بهشتی، در خواب بمان!
که می‌آیم، تا در میان رویا هایت، رویت را ببوسم.