Hoe graag zit ik in 't donker!
Hoe waait de lauwe nacht!
De sterren Gods, zij fonk'len
In grandioze pracht!
Kom, meisje, kom naar buiten,
En laat naar gindse blauwte,
Waar hoog die sterren staan,
Verbaasd ons blikken slaan.
 
Zie, hoe de Lier daar schittert,
Zie, hoe de Arend gloeit!
Zie, hoe de Kroon ginds glittert
En Gemma vonken sproeit!
De helle Wachters pinken,
De gouden Wagens blinken
En trots doorzwemt de Zwaan
De blauwe oceaan.

O sterren, Gods getuigen,
Die 'n beet're wereld meldt,
Gij doet het oproer zwijgen,
Dat in ons hart opzwelt.
Ik zie u hoog vibreren,
Daar in uw lichte sferen,
En 'n glimp van hoog're lust
Brengt 't boze hart tot rust.
 
O Ida, als bedruktheid
Je zachte oog verhult,
Als jou met gal de wereld
De levensbeker vult;
Ga dan uit huis in 't donker,
En kijk naar 't stergeflonker,
En milder wordt je smart,
En vrijer slaat je hart.
 
En als in 't aardse grove
De geest verward bezwijkt,
Als diep in jou 't geloven
In God en toekomst wijkt,
Zie op dan naar die verre,
Naar gindse eeuw'ge sterren!
Zie op, geloof in God,
En prijs ons dood'lijk lot.
 
O Ida, als de hardheid
Van 't noodlot eens ons scheidt,
En als ons daags benardheid
Van blik of kus afsnijdt,
Kijk dan omhoog in d' ijlte,
Naar gindse blauwe wijdte!
Naar ginds, die hoge schijn,
Daar, daar zal 't weerzien zijn!
 
En als ik eens, o zuster,
Na 'n zware levensweg
In 't stille graf mag rusten,
Kijk dan omhoog en zeg:
"Daarginds heel hoog, heel verre,
Op gindse gouden sterren,
Daar waar 't het helderst is,
Vertoeft nu die ik mis."
 
O sterren Gods, o boden
Van 'n and're, beet're aard',
Gij die de nacht der doden
Tot milde scheem'ring klaart,
Omschitter zacht het plekje
Waar ik vanuit mijn stekje
Ooit zoet ontwaken mag
Voor Edens mooi're dag!