In 't donker der bossen, door beuken omringd,
Daar roert het en ritselt en fluistert en blinkt,
De vlammen, zij flakk'ren, het schijnsel schiet heen
Om bonte gestalten, langs loof en langs steen.
 
Dat zijn de zigeuners, een roerige schaar
Met flitsende ogen en golvend zwart haar,
Gezoogd aan de Nijlstroom, de heilige vloed,
In Spanje gebruind door de zuid'lijke gloed.
 
Om 't laaiende kampvuur, met pratend rumoer,
Daar liggen de mannen, ruigharig en stoer,
Daar hurken de vrouwen, bereiden het maal
En vullen bedrijvig de oude bokaal.
 
En sagen en lied'ren weerklinken in 't rond,
Als tuinen in Spanje, zo bloeiend en bont,
En magische spreuken voor nood en gevaar
Vertelt zacht het oudje de luist'rende schaar.
 
Zwartogige meisjes beginnen de dans,
Daar flakk'ren de fakkels met rossige glans,
Dan lokken gitaren, cimbalen slaan aan,
Als wilder en wilder de reidansen gaan.
 
Vermoeid van het dansen zijn man, vrouw en knaap,
Nu ruisen de beuken hen rustig in slaap.
Ver van hun verrukk'lijke thuisland gestrand,
Zien zij in hun droom weer hun heerlijke land.
 
Maar als dan in 't oosten de morgen weer lacht,
Vervaagt al het moois dat verscheen in de nacht,
Reeds staat daar het muildier en schraapt met zijn been,
Weg gaan de gestalten -- Wie zegt je waarheen?