Snachts rusten meest de dieren,
Oock mensen goet, en quaat,
En mijn Lief goedertieren
Is in een stille staat:
Maer ick moet eensaam swieren,
En cruysen hier de straet.

Ick sie het swerrick drijven
Ick sie de claare Maan,
Ick sie, dat ick moet blijven
Alleen mistroostich staan!
Ach lief, wilt mij gerijven
Met troostelijck vermaan!

[Ach Lely hoogh verheven,
Verheven in mijn sin,
Mijn hoope van mijn leven,
Ghewenschte schoon Vriendin,
Wilt my, u jonstich, gheven
Een lieve weder min.
 
Met hoop en vrees bevanghen,
Met een ghestaeghe stryt
Van sorghen en verlangen,
Verwacht ick nu ter tijdt
Van u, myn troost, t'ontfangen
t'Woort daar men lang om vrijt.
 
Myn vruchteloos verwachten
Myn commer niet en blust,
Sult ghy my heel verachten,
Och voester van myn lust?
Maer siet, ick onbedachte
Claagh nu sy leyt en rust.]1

Och slaapt ghij mijn behagen,
Dewijl ick doe mijn clacht?
Wat baet mij dan mijn claagen,
Nu ghij den dooven slacht:
Ick salt gheduldich draagen,
Ick wensch u goede nacht.

Adieu Prinsesge jeugelijck
Mijn Vrou van mij gemoet:
Adieu en droomt gheneughelijck
En slaapt gerust en soet:
Ach t'is mij soo onmeuchelijck
Te rusten als ghij doet.