Zij kon met mij geen woordje reppen,
Er waren teveel hoorders bij;
Haar blik slechts kon ik onderscheppen,
En goed verstond ik wat die zei.
Zacht kom ik naar jouw stilt' getogen
O, mooi behuifde beukenhut,
Verberg ons voor nieuwsgier'ge ogen,
Houd minnenden door groen beschut.
Verberg, houd minnenden door groen beschut.
 
Van verre, met verward rumoeren
Klinkt lawaai van de drukke dag;
En bij de stemmen die zich roeren
Herken ik zware hamerslag.
Zo moeizaam moet de mens ontwringen
De harde hemel karig brood;
Maar licht verkrijgen stervelingen
Ook gunsten uit der goden schoot.
Zij verkrijgen ook gunsten uit der goden schoot. 
 
Laat, ja, de mensen nooit het horen
Hoe trouwe liefde stil verrukt!
Zij kunnen slechts de vreugd verstoren,
Daar hun het blij zijn zelf nooit lukt.
De wereld zal geluk nooit gunnen,
Met slimheid wordt het buit gemaakt.
Het stelen moet j' of roven kunnen,
Voordat de afgunst jou hard raakt.
Voordat de afgunst jou hard raakt.
 
Zacht op de tenen komt 't geslopen,
Van stilte houdt het en van nacht,
Met snelle voeten gaat het lopen
Als te bespieden men het tracht.
Maak, zachte bron uit harde rotsen,
Een brede stroom om ons rondom,
En, dreigend met boosaardig klotsen,
Verdedig dit, ons heiligdom.
Verdedig dit, ons heiligdom.