Door sparren op de heuvel, door elzen bij de beek,
Volgt steeds mij jouw beelt'nis, o schat, door de streek.
Zij lacht soms met liefde, soms rustig en blij,
In 't vriend'lijke glanzen der maanschijf naar mij.
 
Uit struiken van rozen in 't ochtendlijk uur
Glijdt glanzend tevoorschijn jouw lieve figuur;
Zij zweeft uit de bergen, uit purperen taf,
Gelijk een elysische schim op ons af.
 
Vaak heb ik, al dromend, als 'n fee wonderschoon,
Jou heerlijk zien stralen op 'n helgouden troon;
Vaak heb ik, verrukt tot de toppen der aard,
Als Hebe jou onder de goden ontwaard.
 
Mij klinkt uit de diept' en van hoogten vandaan
Als kosmische zangtoon jouw hemelse naam.
Het lijkt of de geur die de bloesems omweeft,
Van jouw zo melodische stem is doorbeefd.
 
Als d' heilige middernacht daar is, doorreist
D' etherische velden mijn hoopvolle geest,
Geliefde! Daar wenkt ons een land, waar een man
Voorgoed zijn vriendin weer aan 't hart drukken kan.
 
De vreugde, zij gaat weer, ook leed duurt nooit lang;
De jaren verruisen in 't tijdstroomgezang;
De zon zal ook sterven, de aarde vergaan:
Maar liefde moet eeuwig en eeuwig bestaan.