by
Caroline Pichler (1769 - 1843)
Klag', o meine Flöte! klage
Language: German (Deutsch)
Our translations: CAT DUT ENG FRE
Alexis
Klag', o meine Flöte! klage
Die entschwundnen schönen Tage,
Und des Frühlings schnelle Flucht,
Hier auf den verwelkten Fluren,
Wo mein Geist umsonst die Spuren
Süß gewohnter Freuden sucht!
Klag', o meine Flöte! klage!
Einsam rufest du dem Tage,
Der dem Schmerz zu spät erwacht.
Einsam schallen meine Lieder,
Nur das Echo hallt sie wieder
Durch die Schatten stiller Nacht.
Klag', o meine Flöte! klage
Die entflohnen schönen Tage,
Wo ein Herz, das mir nur schlug,
Deinen sanften Liedern lauschte,
Zürnend, wenn ein Zephyr rauschte,
Und den kleinsten Laut vertrug.
Klag', o meine Flöte! klage!
Nimmer kehren diese Tage!
Ungerührt hört Delia
Meiner Lieder banges Sehnen,
Sie, die ich bey deinen Tönen
Oft in Lust verloren sah!
Klag', o meine Flöte! klage!
Kürzt den Faden meiner Tage
Bald der strengen Parze Stahl;
Klage dann auf Lethe's Matten
Irgend einem guten Schatten
Meine Lieb' und meine Qual!
About the headline (FAQ)
View text with all available footnotes
Confirmed with Idyllen. von Carolina Pichler, gebornen von Greiner. Wien Im Verlage bey Anton Pichler. 1803, pages 28-29; and with Sämmtliche Werke von Caroline Pichler, gebornen von Greiner. Zwölfter Theil. Wien, 1813. Gedruckt und im Verlage bey Anton Strauß, pages 34-35.
Text Authorship:
Go to the general view
Research team for this page: Richard Morris , Sharon Krebs
[Senior Associate Editor], Peter Rastl
[Guest Editor] This text was added to the website between May 1995 and September 2003.
Line count: 31
Word count: 154
Klaag maar, blijf, mijn fluit, maar...
Language: Dutch (Nederlands) after the German (Deutsch)
Alexis
Klaag maar, blijf, mijn fluit, maar klagen!
Van verdwenen mooie dagen
En van lentes snel vertrek,
Hier in 't veld, verlept, verloren,
Waar 'k niet meer de zoete sporen
Van vertrouwde vreugd' ontdek.
Klaag maar, blijf, mijn fluit, maar klagen!
Eenzaam roep je om het dagen,
Waar verdriet vergeefs op wacht.
Eenzaam klinken hier mijn zangen;
Slechts hun echo laat zich vangen
In de donk're, stille nacht.
Klaag maar, blijf, mijn fluit, maar klagen!
Van voorbije mooie dagen,
Toen een hart voor mij slechts sloeg
En jouw zachte zang aanhoorde,
Toornig, als een Zefier stoorde,
En het kleinst geluid meedroeg.
Klaag maar, blijf, mijn fluit, maar klagen!
Nooit weer komen deze dagen!
Delia hoort onberoerd
In mijn lied'ren 't bang verlangen,
Zij, die door jouw lied gevangen,
Vaak in lust ik zag vervoerd!
Klaag maar, blijf, mijn fluit, maar klagen!
Wordt de vlasdraad van mijn dagen
Dra verkort door 't Parcenstaal;
Zing dan uit op Lethe's weiden
Voor een goede schim mijn lijden
En mijn liefde, zo fataal!
