Nelken wind' ich und Jasmin,
Und es denkt mein Herz an ihn.
Nelken all', ihr flammenroten,
Die der Morgen mir beschert,
Zu ihm send' ich euch als Boten
Jener Glut, die mich verzehrt;
Und ihr weißen Blüten wert,
Sanft mit Düften grüßet ihn,
Sagt ihm, daß ich bleich vor Sehnen,
Daß ich auf ihn harr' in Tränen --
Nelken wind' ich und Jasmin.
Tausend Blumen, tauumflossen,
Find' ich neu im Tal erwacht;
Alle sind erst heut' entsprossen;
Aber hin ist ihre Pracht,
Wenn der nächste Morgen lacht.
Sprich, du duftiger Jasmin,
Sprecht, ihr flammenroten Nelken,
Kann so schnell auch Liebe welken?
Ach, es denkt mein Herz an ihn!
About the headline (FAQ)
View text with all available footnotes
Text Authorship:
Based on:
Go to the general view
Research team for this page: Auditorium du Louvre , Sharon Krebs
[Senior Associate Editor]This text was added to the website between May 1995 and September 2003.
Line count: 20
Word count: 110
Anjers wind ik en jasmijn,
En mijn hart wil bij hem zijn.
Anjers, alle vlammend rode,
Die de morgen mij offreert,
Naar hem zend ik je als boden
Van de gloed die mij verteert.
Witte bloemen, vers vergaard,
Draag je geur naar zijn domein.
Zeg hem dat ik, bleek van 't smachten
En betraand op hem blijf wachten --
Anjers wind ik en jasmijn.
Duizend bloemen, dauwbegoten,
Zijn zojuist ontwaakt in 't dal;
Alle zijn vandaag ontsproten;
Maar hun pracht toont reeds verval
Als er weer een morgen lacht.
Spreek, jij geurende jasmijn,
Spreek ook, vlammend rode anjers,
Wordt zo snel ook liefde anders?
Ach, mijn hart wil bij hem zijn!
