Ik was pas zestien zomers oud,
Onschuldig, als veel meiden;
Ik kende niets buiten ons woud,
Slechts bloemen, gras en kruiden.

Toen kwam een vreemde jonkman aan;
Hij vroeg niet of 't geriefde,
'k Wist niet waarheen of waarvandaan;
Hij kwam en sprak van liefde.

Hij had wel prachtig, heel lang haar,
Dat om zijn nek heen waaide;
Zo'n mooie nek als dat toch was,
Zag ik nog nooit op aarde.
 
Zijn oog was hemelsblauw en klaar,
Scheen van een vraag te dromen;
Zo blauw en vriend'lijk als dat was,
Heb ik nooit waargenomen.
 
En zijn gezicht, als melk en bloed,
Nooit mocht 'k zoiets aanschouwen:
Ook wat hij zei, dat was zeer goed.
Maar 'k kon het niet onthouen.
 
Hij liep mij overal achterna
En drukte mij de handen,
En riep voortdurend Oh en Ah,
En kuste dat ze brandden.
 
Ik keek hem toen eens vriend'lijk aan,
En vroeg hem wat hij wilde;
Toen viel de mooie jongeman
Mij om de hals en huilde.
 
Dat had nog niemand ooit gedaan;
Toch stond het mij niet tegen.
Ik moest wel diep mijn blik neerslaan,
Tot in mijn hart verlegen.
 
Ik sprak geen enkel woord tot hem,
Als voeld' ik mij genomen,
Geen enkel, en -- hij vluchtte weg.
Ach, wou hij terug maar komen!