Bereznevyj viter, sonce berezneve
I krylatyj prapor u vysočyni.
Ne dyvujsja, L'vove, starodavnyj Leve,
Bramu mochom krytu odčynjaj vesni!

Hej, na vsi prostory, na Karpats'ki hory
Rozlitajsja slovo, roztynajsja klyč,
Syly trudoviï hore ne pobore,
Porvano na viky lancjuhy storič!

Odzvenily pans'ki kovani pidkovy,
V kameni vidbyvšy svij krovavyj slid.
Ty syniv najkraščych, syvohlavyj L'vove,
Obyraješ nyni na novyj pochid.

Na sumyrnu pracju za žyttja ščaslyve,
Za dytjačyj usmich, za junac'kyj smich,
Za rodjuči nyvy, za strunki budovy,
Za dymy zavodiv, za kvity sadiv.

Bud' že, L'vove, syl'nyj, jak zrobyvsja vil'nyj.
Bud' že, L'vove, syl'nyj, proty vražych zhraj.
Bud' že odnostajnyj v den' cej žyvodajnyj
Iz syniv najkraščych kraščych obyraj!