Bereznevy`j viter, sonce berezneve
I kry`laty`j prapor u vy`sochy`ni.
Ne dy`vujsya, L`vove, starodavny`j Leve,
Bramu moxom kry`tu odchy`nyaj vesni!

Gej, na vsi prostory`, na Karpats`ki gory`
Rozlitajsya slovo, rozty`najsya kly`ch,
Sy`ly` trudoviyi gore ne pobore,
Porvano na viky` lancyugy` storich!

Odzvenily` pans`ki kovani pidkovy`,
V kameni vidby`vshy` svij krovavy`j slid.
Ty` sy`niv najkrashhy`x, sy`voglavy`j L`vove,
Oby`rayesh ny`ni na novy`j poxid.

Na sumy`rnu pracyu za zhy`ttya shhasly`ve,
Za dy`tyachy`j usmix, za yunacz`ky`j smix,
Za rodyuchi ny`vy`, za strunki budovy`,
Za dy`my` zavodiv, za kvity` sadiv.

Bud` zhe, L`vove, sy`l`ny`j, yak zroby`vsya vil`ny`j.
Bud` zhe, L`vove, sy`l`ny`j, proty` vrazhy`x zgraj.
Bud` zhe odnostajny`j v den` cej zhy`vodajny`j
Iz sy`niv najkrashhy`x krashhy`x oby`raj!