Der Pilgrim
Language: German (Deutsch)
Our translations: CAT DUT ENG FRE ITA
Noch in meines Lebens Lenze
War ich und ich wandert' aus,
Und der Jugend frohe Tänze
Ließ ich des Vaters Haus.
All mein Erbtheil, meine Habe
Warf ich fröhlich glaubend hin,
Und am leichten Pilgerstabe
Zog ich fort mit Kindersinn.
Denn mich trieb ein mächtig Hoffen
Und ein dunkles Glaubenswort,
Wandle, riefs, der Weg ist offen,
Immer nach dem Aufgang fort.
Bis zu einer goldnen Pforten
Du gelangst, da gehst du ein,
Denn das Irdische wird dorten
Himmlisch unvergänglich seyn.
Abend wards und wurde Morgen,
Nimmer, nimmer stand ich still,
Aber immer bliebs verborgen,
Was ich suche, was ich will.
Berge lagen mir im Wege,
Ströme hemmten meinen Fuß,
Über Schlünde baut ich Stege,
Brücken durch den wilden Fluß.
Und zu eines Stroms Gestaden
Kam ich, der nach Morgen floß,
Froh vertrauend seinem Faden
Werf ich mich in seinen Schooß.
Hin zu einem großen Meere
Trieb mich seiner Wellen Spiel,
Vor mir liegts in weiter Leere,
Näher bin ich nicht dem Ziel.
Ach kein Steg will dahin führen,
Ach der Himmel über mir
Will die Erde nie berühren,
Und das dort ist niemals hier.
View text with all available footnotes
Confirmed with Gedichte von Friederich Schiller. Zweyter Theil. Leipzig, bey Siegfried Lebrecht Crusius. 1803, pages 306-308; and with Friedrich Schillers sämmtliche Werke. Zehnter Band. Enthält: Gedichte. Zweyter Theil. Wien, 1810. In Commission bey Anton Doll, pages 190-191.
Text Authorship:
Go to the general view
Research team for this page: Richard Morris , Peter Rastl
[Guest Editor] This text was added to the website between May 1995 and September 2003.
Line count: 36
Word count: 187
Language: Dutch (Nederlands) after the German (Deutsch)
Nog in 't voorjaar van mijn leven
Was ik, en ik ging op reis.
'k Ben voor 't dansen niet gebleven,
Ik verliet mijn vaders huis.
Al mijn have, heel mijn erfdeel,
Wierp ik vrolijk over de heg,
Met een staf als pelgrimszwerfsteel
Trok ik, luchtig lachend, weg.
Want mij trok een machtig hopen
En een vaag orakelwoord,
"Ga maar", zei 't, "de weg is open,
Altijd hoger ga je voort.
Tot je bij een gouden stadspoort
Aanbelandt, daar moet je zijn,
Want het aardse zal in dat oord
Hemels, onvergank'lijk zijn."
Avond werd 't en dan weer morgen,
Nimmer, nimmer stond ik stil,
Maar toch bleef nog steeds verborgen,
Wat ik zoek en wat ik wil.
Bergen vormden een blokkade,
'k Werd geremd door beek en boom,
Over kloven bouwd' ik paden,
Bruggen door de woeste stroom.
Bij een oever mocht ik komen,
Water dat naar Morgen vloot,
Blij vertrouwend op zijn stromen,
Wierp ik mij maar in zijn schoot.
Naar een zee, heel groot, gedreven
Werd ik door het golvenspel;
'k Ben door wijde leegt' omgeven,
Even ver van 't doel nog wel.
Ach, geen weg wil daarheen voeren
Ach, de hemel, raakbaar schier,
Wil de aarde nooit beroeren
En het daar is nooit eens hier!
