Flügel! Flügel! um zu fliegen
Über Berg und Tal.
Flügel, um mein Herz zu wiegen
Auf des Morgens Strahl.
Flügel, übers Meer zu schweben
Mit dem Morgenrot,
Flügel, Flügel über's Leben,
Über Grab und Tod.
Flügel, wie die Jugend hatte,
Da sie mir entflog,
Flügel, wie des Glückes Schatte,
Der mein Herz betrog!
Flügel, nachzuflieh'n den Tagen,
Die vorüber sind,
Flügel, Freuden einzujagen,
Die entfloh'n im Wind.
Flügel, gleich den Nachtigallen,
Wann die Rosen flieh'n,
Aus dem Land, wo Nebel wallen,
Ihnen nachzuzieh'n.
Ach! von dem Verbannungsstrande,
Wo kein Nachen winkt,
Flügel nach dem Heimatlande,
Wo die Krone blinkt!
Freiheit, wie zum Schmetterlinge
Raupenleben reift,
Wann sich dehnt des Geistes Schwinge
Und die Hüll entstreift!
Oft in stillen Mitternächten
Fühl' ich mich empor
Flügeln von des Traumes Mächten
Zu dem Sternentor.
Doch gewachsenes Gefieder
In der Nächte Duft,
Mir entträufeln seh' ich's wieder
An des Morgens Luft.
Sonnenbrand den Fittich schmelzet,
Ikar stürzt in's Meer,
Und der Sinne Brausen wälzet
Über'm Geist sich her.
Available sung texts: (what is this?)
• R. Schumann About the headline (FAQ)
View text with all available footnotes
Text Authorship:
Go to the general view
Researcher for this text: Emily Ezust [
Administrator]
This text was added to the website between May 1995 and September 2003.
Line count: 40
Word count: 170
Vleugels! Vleugels! Om te vliegen
Over berg en dal.
Vleugels, om mijn hart te wiegen
Op de morgenstraal.
Vleugels, over zee te zweven
Met het morgenrood,
Vleugels, vleugels, over 't leven,
Over graf en dood.
Vleugels, van de jeugd, die zwaluw,
Die mij eens ontvloog,
Vleugels, van 't geluk de schaduw
Die mijn hart bedroog!
Vleugels, haal terug de dagen
Die vervlogen zijn,
Vleugels, vreugden na te jagen
Wier gemis doet pijn.
Vleugels, als om nachtegalen,
Als de rozen staan,
Uit het land waar nevels dwalen,
Achterna te gaan.
Vleugels, vleugels!
Ach, van dit verbanningsstrand weg,
Waar geen boot ooit wenkt,
Vleugels, naar mijn vaderland toe,
Waar de kroon nog blinkt!
Vrijheid, hoe tot mooie vlinder
't Rupsenlijfje rijpt,
Als de geest ontvouwt zijn vleugels
En de huls ontstijgt!
Vaak in stille diepe nachten
Voel ik mij omhoog
Wieken door de droombeeldmachten
Naar de sterrenboog.
Maar de aangegroeide veren
Van de zoele nacht,
Moet ik spoedig weer ontberen
Als de morgen lacht.
Zonnebrand doet vleugels smelten,
Icarus stort in zee,
Op komt bruisend zingeweld en
Sleurt de geest weer mee.
