Grote dingen deed de ridder,
Ver in 't Heilig Land, een boel;
En het kruis over zijn schouders
Was gescheurd in 't strijdgewoel,
'n Schild vol deuken en vol sneden
Bracht hij van het slagveld mede.
Bij zijn dame onder 't raam
Zong hij in het licht der maan:
 
"Heil de schone! Uit den vreemde
Keerde juist de ridder weer,
Maar niets mocht hij met zich nemen
Dan zijn paard, zijn zwaard, zijn speer.
Slechts zijn lans en beide sporen
Heeft hij ginds nog niet verloren;
Dit is al zijn aards beschik,
Dit en Thekla's lieve blik.
 
Heil de schone! Wat de ridder deed,
Dat dankte hij haar gunst;
Daarom steeds haar lof verkonden
Moet de zanger met zijn kunst.
"Kijk, daar is zij" zal het zoemen,
Als de lui haar schoonheid roemen:
"Door haar oog, die hemelzon,
Wonnen wij bij Askalon!"

Zie haar glimlach!  Stalen mannen
Heeft hij met één slag onthoofd,
En Iconium werd de sultan
Ondanks zwaar verzet ontroofd.
Deze lokken, die als bloesem
Golven rond haar mooie boezem,
Legden menig muzelman
Niet te breken boeien aan.
 
Heil de schone! Jij krijgt alles,
Alles wat je ridder deed.
Open hem daarom de poort nu,
't uur is laat, de wind niet heet;
Ginds in Syrië's brandwoestijnen
Kwam de noordenwind niet schrijnen.
Liefde, jaag de schaamte weg,
Nu ik roem voor jou neerleg.