So bald Damötas Chloën sieht
Language: German (Deutsch)
Our translations: DUT ENG FRE GRE ITA LIT
So bald Damötas Chloën sieht,
So sucht er mit beredten Blicken
Ihr seine Klagen auszudrücken
und ihre Wange glüht.
Sie scheinet seine stillen Klagen
Mehr als zur Hälfte zu versteh'n,
Und er ist jung, und sie ist schön:
Ich will nicht weiter sagen.
Vermißt er Chloën auf der Flur,
Betrübt wird er von dannen scheiden;
Dann aber hüpft er voller Freuden,
Entdeckt er Chloën nur.
Er küßt ihr unter tausend Fragen
Die Hand, und Chloë läßt's gescheh'n,
Und er ist jung, und sie ist schön:
Ich will nichts weiter sagen.
Sie hat an Blumen ihre Lust,
Er stillet täglich ihr Verlangen;
Sie klopft schmeichelnd ihm die Wangen,
Und steckt sie vor die Brust.
Der Busen bläht sich, sie zu tragen,
Er triumphiert, sie hier zu seh'n;
Und er ist jung, und sie ist schön:
Ich will nichts weiter sagen.
Wenn sie ein kühler, heitrer Bach,
Beschützt von Büschen, eingeladen,
In seinen Wellen sich zu baden,
So schleicht er listig nach.
In diesen schwülen Sommertagen
Hat er ihr oftmals zugeseh'n,
Und er ist jung, und sie ist schön:
Ich will nichts weiter sagen.
Available sung texts: (what is this?)
• W. Mozart About the headline (FAQ)
View text with all available footnotes
Confirmed with
Kleine lyrische Gedichte von C. F. Weisse, Wien, Bey F. A. Schræmbl, 1793, pages 30-31.
Text Authorship:
Go to the general view
Researcher for this text: Emily Ezust [
Administrator]
This text was added to the website between May 1995 and September 2003.
Line count: 32
Word count: 186
De verhulling of Meer mag je mij niet vragen
Language: Dutch (Nederlands) after the German (Deutsch)
Zodra Damoetas Chloë ziet,
Dan tracht hij met bedachte blikken
Haar aandacht voor zijn leed te strikken;
Zie hoe haar wang verschiet.
Zij schijnt, als zij hem stil hoort klagen,
Wel te verstaan zijn klagerij;
En hij is jong, en mooi is zij;
Meer hoef je niet te vragen.
En vindt hij Chloë ergens niet,
Bedroefd zal hij van daar weer scheiden;
Maar vrolijk springt hij door de weiden,
Als hij weer Chloë ziet.
Hij kust haar onder duizend vragen
De hand, en Chloë laat hem vrij;
En hij is jong, en mooi is zij;
Van meer wil 'k niet gewagen.
Aan haar zijn bloemen nooit vermorst;
Hij stilt dus daag'lijks haar verlangen;
Zij tikt hem vleiend op de wangen
En steekt ze op haar borst.
Haar boezem wil met trots ze dragen.
Hij triomfeert en is dolblij,
En hij is jong, en mooi is zij;
Meer moet je mij niet vragen.
Kan zij bij 'n koele frisse beek,
Beschut door bosjes, 't niet versmaden
Om in zijn golven zich te baden,
Dan sluipt hij naar de kreek.
In deze zwoele zomerdagen
Bespiedde hij haar vaak daarbij,
En hij is jong, en mooi is zij;
Meer mag je mij niet vragen.
