Wie ben je, geest van liefde,
Die door de kosmos zweeft,
De schoot der aarde kiemen,
't Atoom beweging geeft?
Die elementen clustert,
Die wereldbollen kneedt,
Uit engelenharpen jubelt
En spreekt door zuigelingskreet?

Wie ben jij, kracht der krachten,        
Waar ’t grijsaardsoog door glimt,
De jongeman gaat blozen,
De meisjesboezem klimt?
Die liefde vraagt en aanbiedt,
Om liefde vecht en werft,
Messiashymnen uitdenkt
En Brutusdoden sterft?

Ben jij niet Gods bezieling,
Een licht dat hij ontsteekt,
En als zijn hand zo machtig,
Die werelden bouwt en breekt?
De vaan van onze kruistocht
Die wekt met vuur'ge gram
De laffen en de slappen,
Een waaiend’ Oriflamm’. 

Slechts hij is goed en edel,
Voor wie jij spant de boog.
Slechts hij is groot en godd'lijk,
Wiens man-zijn jij beoogt.
Zijn werk zijn piramiden,
Zijn woord is een despoot,
Een spotlach is hem gruwel,
Een hoonwoord is zijn dood.

De avond bloeit,
Temora gloeit,
De diep gezonken zon geeft glanzen.
Zij kust het meer,
De zinkende;
Het rilt beschroomd met wellustkransen.
 
Een nevelvlucht
Vaart door de lucht,
Omsluiert Daura's gouden gouwen.
Hij scheert gedwee
De duist're zee,
Alom heerst onheilspellend grauwen.
 
O dierbaar land!
O heilig strand!
O veld, dat ieder veld verdonkert;
Veld, uit welks schoot
De bloem ontsproot
Die alle bloemen overfonkelt.
 
Paart zij niet dit,
Het leliewit,
De lieve, met de gloed van rozen?
De gouw, een krans
Vol geur en glans
Reikt haar de prijs, de smetteloze.
 
Haar ambergeur
Verspreidt grandeur
En kruidt het al, nabij en verre,
En dooft dit lied
Zijn stralen niet,
Dan reikt haar naam eens tot de sterren.
 
O dierbaar land!
O vorst'lijk strand!
Houd altijd hoog jouw bloem der bloemen.
De heil'ge zee
En daar omheen
De eilandring hoor 'k zacht jou roemen.
 
Nacht hult het strand,
Het slot verzwond,
Vergloeid is 't luchtrood en bedolven.
De diepzee gromt
En gloedrood rolt
De volle maan uit duist're golven.

Mij bevangt, ik weet niet hoe,
Hemels welbehagen.
Wil het mij soms ver omhoog
Naar de sterren dragen?
Maar ik blijf toch liever hier,
'k Vier hier graag mijn dagen,
Bij gezang, een vol glas wijn
En veel tafelslagen.
 
Wees verbaasd, mijn vrienden, niet,
Als ik wat ontaardde,
Werk'lijk, 't gaat mij allerbest
Op de lieve aarde.
Daarom zweer ik bij mijn lief,
- 'k jok heus niet, m'n waarde -
Dat ik niet zoals een dief
Wegga uit deez' gaarde.
 
Nu wij echter allemaal
Samen hier verwijlen,
Dacht ik: klink nu de bokaal
Bij des dichters rijmen.
Goede vrienden trekken weg,
Soms wel honderd mijlen,
Daarom moeten wij nu vlug
't Wijnglas diep gaan peilen.
 
Leve hoog wie iets presteert!
Dat wil ik beweren.
Onze koning allereerst
Past het ons te eren.
Binnen en ook buiten 't land
Weet hij zich te weren:
Aan behouden denkt hij zeer,
Meer nog aan vermeren.
 
Nu begroet 'k onmiddellijk
Haar, die ene fijne.
Ieder denke ridderlijk
Daarbij aan de zijne.
Merkt misschien een aardig kind,
Wie ik zo wil seinen,
Laat haar knikje zeggen mij:
"Lev' ook zo de mijne!"
 
Vrienden geldt het derde glas,
- twee of zelfs met vijven, -
Die met ons deze goede dag
Stil in vreugd bijschrijven,
En de somb're nevelnacht
Zacht en licht verdrijven.
Nu op hen een toost gebracht,
Oud  of jong, zij blijven.
 
Breder golft nu uit de stroom,
Over dijk en kaden.
Leef nu uit je grote droom,
Goede kameraden!
Die nu met gebalde kracht
Zint op dapp're daden,
In het zonlicht van 't geluk
Of de nacht vol kwaden.
 
Zoals wij nu samen zijn,
Zijn 'r in vele zalen
Mogen and'ren, net als wij,
In hun spel gaan stralen!
Van de bron tot aan de zee
Wordt alom gemalen,
En het heil van iedereen,
Dat doel wil ik halen.

O kost'lijke Tokayer, o koninklijke wijn,
Jij maakt nog altijd fraaier
Mijn fraaist berijmd refrein.
Zo lang al was de bron dicht,
Nooit grapte nog de bard!
Verwarm nu, als het zonlicht,
Mijn half gestorven hart.
Jij maakt nog altijd fraaier
Mijn fraaist berijmd refrein.
O kost'lijke Tokayer, o koninklijke wijn!
 
O kost'lijke Tokayer, o koninklijke wijn,
Van kracht en vuur de zaaier
In merg en been en brein.
Ik voel nu fris nieuw leven
Weer door mijn aad'ren gaan,
Jouw nectar doet mij zweven,
Mijn bloed gaat feller slaan.
Van kracht en vuur de zaaier
In merg en been en brein.
O kost'lijke Tokayer, o koninklijke wijn!
 
O kost'lijke Tokayer, o koninklijke wijn,
Jou moet, als smartverwaaier,
Dit lied gezongen zijn!
In onze somb're luimen
Beziel jij weer ons bloed,
Bij blonden en bij bruinen
Geef jij de matheid moed.
Jou moet, als smartverwaaier,
Dit lied gezongen zijn,
O kost'lijke Tokayer, o koninklijke wijn!

Daal maar, lieve zon, ja daal maar!
Eindig je bewolkte loop,
En als je vervanger haal maar
Gauw de maan omhoog.
 
Heerlijker en mooier kom dan
Morgen echter weer terug,
Lieve zon! En breng mijn droomman
Dan weer mee heel vlug.

Toen ik stil en rustig spon,
Zonder maar te stokken,
Trad een knappe jongeman
Op mij toe bij 't rokken.

Prees al wat te prijzen was;
Kon mij dat soms schaden?
Mijn mooi haar dat leek op vlas
En de vlassen draden.

Rustig was hij niet, nee hoor,
Liet het niet bij 't oude;
En mijn draad die scheurde door,
Die 'k had heel gehouden.

En het vlas, zwaar als graniet,
Spon 'k nog vele malen;
Maar helaas, ik kon nu niet
Langer daarmee pralen.

Toen 'k het naar de wever droeg,
Voeld' ik wat bewegen,
En mijn arme hart, het sloeg
Tempo honderdnegen.

Nu de zon brandt op de wei,
Wil 'k het goed gaan bleken,
En met moeite buk ik mij,
'k Voel mijn rug haast breken.

Wat ik in mijn kamer klein
Stilletjes heb gesponnen,
Komt -- hoe kan het anders zijn? --
Eind'lijk ook zich zonnen.