'n Mooie engel vol Walhallaweelde,
't Mooist van alle jongelui was hij,
Hemels zacht zijn blik, als zon die speelde,
Teruggestraald door 'n blauwe zee in mei.
 
Zijn kussen -- paradijzen bloeien!
Als twee vlammen die zich streng'len, als
Harpentonen in elkaar vervloeien
Tot een harmonieuze eng'lenwals - 
 
Vielen, vlogen, smolten geest en geest tezamen,
Lippen, wangen brandden, sidderden,
Zielen stroomden samen -- aard' en hemel kwamen
Te vervloeien om de minnenden!
 
Hij is weg! Vergeefs - wanhopig streven! -
Kreunen hem mijn bange zuchten na!
Hij is weg, en alle lust tot leven
Dobbert heen in een verloren 'Aah'.

Zij kon met mij geen woordje reppen,
Er waren teveel hoorders bij;
Haar blik slechts kon ik onderscheppen,
En goed verstond ik wat die zei.
Zacht kom ik naar jouw stilt' getogen
O, mooi behuifde beukenhut,
Verberg ons voor nieuwsgier'ge ogen,
Houd minnenden door groen beschut.
 
Van verre, met verward rumoeren
Klinkt lawaai van de drukke dag;
En bij de stemmen die zich roeren
Herken ik zware hamerslag.
Zo moeizaam moet de mens ontwringen
De harde hemel karig brood;
Maar licht verkrijgen stervelingen
Ook gunsten uit der goden schoot.
 
Laat, ja, de mensen nooit het horen
Hoe trouwe liefde stil verrukt!
Zij kunnen slechts de vreugd verstoren,
Daar hun het blij zijn zelf nooit lukt.
De wereld zal geluk nooit gunnen,
Met slimheid wordt het buit gemaakt.
Het stelen moet j' of roven kunnen,
Voordat de afgunst jou hard raakt.
 
Zacht op de tenen komt 't geslopen,
Van stilte houdt het en van nacht,
Met snelle voeten gaat het lopen
Als te bespieden men het tracht.
Maak, zachte bron uit harde rotsen,
Een brede stroom om ons rondom,
En, dreigend met boosaardig klotsen,
Verdedig dit, ons heiligdom.

Ja, ik weet het, haar zo trouw beminnen
Doet vergeefs mijn wonde hart!
Had 'k een sprankje hoop nog, haar te winnen,
Rijk beloond was dan mijn smart!
 
Echter ook de hoop doet mij niet leven,
'k Ken te goed haar wrede spel!
Ondanks mijn volhardend streven,
Vluchten doet zij altijd wel!
 
Toch bemin ik, toch nog hoop ik, immer
Zonder liefde, zonder hopen trouw:
Laten kan ik deze liefde nimmer!
'k Breek mijn hart op deze vrouw!

Wat maakt het mij toch huiv'rig:
De lentewind komt aan.
Wat stemt het mij toch treurig
Dat bloemen op gaan staan.
 
Eerst, in hun moeders armen,
Toen rustten zij zo stil.
Nu moeten zij, ocharmen,
Omhoog in 't aards gedril.
 
De tere kindjes heffen
Hun kopjes schuw en zacht:
Wie roept ons in het leven,
Weg uit de stille nacht?
 
De lente paait met woorden
Van lust en liefdedorst,
Lokt z' uit hun donk're poorten,
Weg van de moederborst.
 
Met lichte bruiloftssluier
Verschijnt de bloemenpracht,
Maar ginds staat al de vrijer,
Wild gloeit de zonnekracht.
 
Nu melden zich hun geuren
Verlangend in de wind;
De laaf'nis die wij speuren,
Is van verdriet het kind.
 
De kelken gaan doleren,
Zij knikken om ter aard:
O moeder, laat ons keren,
Het leven geeft slechts smart.
 
Verwelkte blaad'ren vallen,
't Is sneeuw die hen zacht kust;
Ach God, zo gaat het allen,
In 't graf pas is er rust.

De bloemen vertellen wat mensen verhelen,
Zij spreken vaak heim'lijk een woord,
Ze nijgen vertrouw'lijk op wiegende stelen,
Als trok hen de liefd' aan een koord.
Zij schuilen bedeesd weg in 't dekkende lover,
Als had hen verraden hun wens aan de rover.

Z' onthullen in zacht ravissante gedaante
Hoe vrouwen, hoe meisjes zijn;
Zij staan voor het schone, de gratie, 't meegaande
Zij staan voor wat leven maakt fijn:
Zo heeft in de bloemknop, verborgen, omwonden,
De jonkman de parel van 't hopen gevonden.

Zij weven van hunk'ring, van pijn de gedachten
Met kleuren in 't geurende kleed.
Niets baten dan scheiding en akelig wachten,
De bloemen verraden het leed.
Waarvan niet de mond, streng bewaakt, mag gewagen,
Daar durft met een bloem wel de tact over klagen.

Jij, heilig, gloeiend avondrood!
De hemel wil in glans vervloeien:
Zo slaken martelaars hun boeien,
Glimlachend in hun liefdesdood.
 
Bij dageraad bergen stil en grauw,
Maar helle gloed bij 't daggraf later;
De zwaan op 't purperrode water,
En elke halm in zilv'ren dauw!
 
O zonne, godenstraal, jij bent
Nooit heerlijker dan bij het gaan!
Jij nam ons graag mee hier vandaan
Naar waar jouw glans zijn oerbron kent.