Eens togen twee dapp're gezellen
Voor de eerste keer van huis,
Al juichend recht in de klare,
 springende, zingende baren
Van 't volle voorjaar op reis.
 
Zij streefden naar hoge dingen,
Zij wilden, 'tzij zacht of hard,
Iets goeds in de wereld volbrengen,
En wie zij voorbij maar gingen,
Werd blij van geest en van hart.
 
De eerste, die vond een liefje;
Zijn schoonma hielp hem met haar geld,
Hij wiegde weldra een zoontje
En keek uit een nederig woontje
Genoeglijk in 't open veld.
 
De tweede man werd bedrogen
Door duizend stemmen in zee,
Hem lokten sirenen, zij riepen
Hem in het zuigende diepe,
In de diepe stroom ging hij mee.
 
En toen hij opdook van onder,
Was hij vermoeid en al oud,
Zijn scheepje, dat lag diep bedolven,
Doodstil was 't wijd op de golven
En over het water woei 't koud.
 
'k Voel springen en zingen de golven
Van 't voorjaar rondom mij nu;
En zie 'k van die dapp're gezellen,
In d' ogen mij tranen dan wellen --
Voer, God, ons genadig tot U!